1051 
op een zandbad geplaatst, dat zacht kan worden verwarmd. Daarna wordt een 
afgewogen hoeveelheid kadmium (in kleine, uitgeplette stukjes) in het water 
geworpen. De ainalgamalie treedt onmiddellijk in, het kadmium lost snel in hel 
kwik op, terwijl oxydatie wordt belet door de zich voortdurend ontwikkelende 
waterstof'. Is het kadmium in oplossing gegaan, dan wordt de stroom uitge' 
schakeld en laat men het geheel afkoelen. 
10. Aangaande het vullen der beide soorten cellen (met resp. 
zonder vaste phase) het volgende : 
Met behulp van geschikte trechters brengt men in Si kwik, in S 2 gesmolten 
amalgaam. Nadat dit laatste gestold is, legt men op de kwik der elementen, die 
de vaste phase zullen bevatten, een pasta (laag van 1 cm. hoogte), welke is bereid 
door Hgl met kwik en bij kamertemperatuur ten naastenbij verzadigde oplossing 
van Cdl 3 samen te wrijven. Verder worden de elementen van deze soort aangevuld 
met fijngewreven kristallen van Cdl 2 en de zooeven genoemde oplossing. Daarna 
sluit men de elementen af op de wijze, in § 8 beschreven. 
In de cellen, die de oplossing zonder vaste phase zullen bevatten, brengt men 
op de kwik een laag van droog Hgl en vult ze daarna aan met de oplossing van 
CldL, die verzadigd is bij de temperatuur, voor welke men de fiktieve oploswarmte 
wenscht te bepalen 0- 
Ten einde te beletten, dat sporen van Hgl bij het ingieten der oplossing uit het 
been Si naar het amalgaam in S 2 gaan, brengt men in de verbindingsbuis V een 
wattenpropje aan. 
Na het afsluiten der cellen worden ze in koperdraadmonturen in 
den thermostaat opgehangen. Wij hebben daarvoor gebruikt den 
toestel, beschreven door Ernst Cohen en Sinmge 2 ), die ons in staat 
stelde een groot aantal cellen achtereenvolgens op eenvoudige wijze 
in de kompensatieschakeling te brengen. 
11. Mét het oog op den niet zeer geringen temperatuurkoëffïciënt 
der onderzochte cellen, werd de temperatuur op enkele duizendste 
graden geregeld. Daartoe werd een toluolregulator met zeer groot 
reservoir (inhoud ± 400 c.c.j gebruikt. 
De thermometer (volgens Beckmann) was door de Physikalisch- 
Technische Reichsanstalt te Charlottenburg geijkt. Kaliberfout en 
graadwaarde werden telkens in rekening gebracht. De geheele schaal 
omvatte 6 graden, de verdeeling was in r / 100 graden. Afgelezen werd 
met een loupe, zoodaf schatting van duizendsten mogelijk was. 
12. De bepaling der E.M.K. had plaats volgens de kompensatie- 
!) Men kan er mede volstaan eene oplossing te bereiden, die ten naastenbij bij 
die temp. verzadigd is; is de verzadigingstemp. ï' 0 -}“3, dan vindt men later de 
fiktieve. oploswarmte bij die temp. en berekent met behulp van den temperatuur- 
koëfficiënt der fiktieve oploswarmte de Waarde hij T 0 .' _ 
3 ) Zeitschr. f. physik. Chemie 67, 1 (1909). Fig. 4. 
68 
•Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXV. A". 1910/17. 
