1071 
Voor het electrómagnetische veld bouwen wij den sealair oj> de 
volgende wijze op. Uit de potentialen leiden wij de covariante 
veldsterkten af 
, — d( £a 
Uq ~ W V 
Uit deze vormen wij de contravariante veldsterkten 
F ab — 2 (mn) g am g bn f mn . 
Ten slotte vormen wij den sealair 
M = — i 2 ( abmn ) g am g bn fab fmn , 
' = - i 2 (ab) F ab fab 
Wij merken voorts hierbij op, dat 
m , öi XI 
- 4 F ab , en — = - 4 2 ( bn ) g bn fabfim • 
Of* 6 0r/'»“ 
ScHWARZscHiLD 1 ) heeft reeds den integrand \/ — gS in de variatie- 
stelling gebruikt. Ik verneem dat voor twee maanden ook de heer 
Tkesling 2 ) aan de Academie mededeelde hoe deze term in het principe 
van Hamilton kan worden gebruikt. 
De term V — gM stemt overeen, behalve in teeken, met wat 
Lorentz gebruikte, die schrijft voor wat hier V — gF ab heet, 
en ipab voor f ah . 
Variaties der veldgrootheden. 
6. In de eerste plaats willen wij beschouwen de variatie, die 
men krijgt door het electrische veld in dier voege te veranderen, dat 
men overal de potentialen g m met een bedrag ög m wijzigt. De <)cp m 
(m = i, 2, 3, 4) zullen oneindig kleine doorloopende functies zijn der 
coördinaten. 
De variatie wordt 3 ) 
( 1 / -g Fm (f( f m ) + 
L dx 1 dx 3 dx % dx A — dx x dx u dx s dx 4 (mq) 
+ d(f m j l /—g W m — (1 /—g 
b K. SCHWARZSCHILD, Zur Elektrody namik. I. K. Ges. Wiss. Göttingen, 
Math. phys. 1903. 
2 ) J. Tresling, De vergelijkingen der electronentheorie in een gravitatieveld 
van Einstein afgeleid uit een variatieprincipe. De principale functie der elec- 
tronenbeweging . Kon. Ac. v. Wet. Amsterdam, Nov. 19J6. 
3 ) Men bedenke, dat 6f mq - — ^dtf,, 
dx n 
dx. 
en dat F mc l — — Fl ,n . Vergel. 
Treslihg, l.c. 
