liiü 
snelheid van het electron. De energie is dus te beschouwen als de 
e 2 
arbeid, verricht door een inwendigen, constanten, negatieven druk — 
b Ö 8?ra 4 
bij de voluum- verandering van het electron. Indien wij op de gewone, 
door Lorentz gevolgde wijze de massa van het electron berekenen- 
uit de electromagnetische hoeveelheid van beweging @, dan blijkt 
die massa, althans voor een electron met oppervlakte-lading, waar- 
toe ik mij hier zal beperken, te voldoen aan de betrekking 
m^\(T+U + E) ( 2 ) 
c 
mits wij E x — 0 stellen. E wordt dan de arbeid noodig om het 
volume van het electron van 0 op het gegeven volume te bren- 
gen, en wij schrijven aan het electron geen andere massa toe, dan 
die, welke volgens het bekende principe uit de energie volgt. 
Ik wil hier de berekening van E wat nader beschouwen. Poincaré 
heeft deze grootheid berekend uit de voorwaarde, dat de gecontra- 
heerde vorm voor het bewegend electron de evenwichtsgedaante zou 
zijn, en dat E dus werd de arbeid van een kracht, die met de 
electromagnetische krachten evenwicht maakt. Met de dynamica 
heeft hij haar niet op juiste wijze in verband gebracht. Immers hij 
schrijft 
0 = -(?'-£/) 
( 8 ) 
welke vergelijking echter niet uitkomt. 
Abraham heeft E anders berekend. Hij heeft juist voorop gesteld, 
dar vergelijking (3) niet zou gelden, maar gecorrigeerd zou moeten 
worden tot : 
0 
Ölü 
(T — U — E) 
(3a) 
Daar E in deze vergelijking de eenige onbekende is, is zij er uit 
te berekenen. Dit levert de door vergelijking (1) weergegeven waarde 
weder op. Bij deze berekening, evenals bij die van Poincaré, wordt 
E als potentieele energie in rekening gebracht. Bovendien wordt 
door Abraham aangenomen, dat @ de totale hoeveelheid van bewe- 
ging van het electron is, d. w. z. dat het geen andere dan de elec- 
tromagnetische, door — X den strkal vector bepaalde, hoeveelheid van 
beweging bezit. 
Dit lijkt echter a priori weinig waarschijnlijk. Immers, volgens het 
principe van de massa van de energie zouden wij verwachten, dat het 
