J 1 14 
lingstak van de extinctiekromme vonden wij slechts een aanduiding 
dat bij den plolselingen overgang van vloeibaar tot vloeibaar-kristallijn 
gedurende korten tijd onstandvastig de ex vaste staat kon hebben 
bestaan, maar door zéér snelle afkoeling gelokte het ons uit den 
vloeibaren staat den exvasten blijvend te doen ontstaan. 
Ook bij de drie andere onderzochte stoffen vertoont zich een zeer 
duidelijk onderscheid in extinctie tusschen den exvloeibaren en den 
exvasten staat maar in tegenstelling met p-azoxj -benzoëzure-aethylester 
is bij deze drie stoffen van beide vloeibaar-kristallijne toestanden 
de exvloeibare de meest troebele. 
Een verdere bijzonderheid van de extincfiekrommen zijn de ver- 
schillende zakvormige inzinkingen. 
De inzinkingen bij den overgang van vloeibaar-kristallijn naar iso- 
troop-vloeibaar en omgekeerd zijn onwezenlijk, d.w.z. hebben voor 
de extinctie als zoodanig geen beteekenis. Zij worden daardoor ver- 
oorzaakt. dat de smelting (^resp. de troebeling) niet in alle deelen van 
het preparaat gelijktijdig tot stand komt. Door het groot verschil in 
brekingsindex van de heldere en de troebele vloeistof hebben daar 
waar beide phasen aan elkaar grenzen brekingsverscbijnselen plaats, 
tengevolge waarvan, al naar den toevalligen vorm en oriënteering 
van de grens, het beeld van de NERNST-stift wordt verbreed, ver- 
vormd of verschoven. Hiervan zal een tijdelijke verzwakking van 
den thermostroom, dus een inzinking van de extinctiekromme het 
gevolg zijn. 
Het feit dat de extinctiekromme slechts langzaam stijgt nadat uit 
de isotroop-vloeibare phase de vloeibaar-kristallijne is ontstaan, 
meenen wij hierdoor te kunnen verklaren, dat bij de plotselinge 
troebeling een zeer ontrichte toestand optreedt, waarin zich slechts 
langzamerhand de richtende invloed van den glaswand doet gelden. 
Een eigenaardige inzinking vertoonde een enkele maal de extinctie- 
kromme van p-azoxy-anisol bij den- overgang van vloeibaar-kristallijn 
naar vast. In fig. 1 is deze inzinking aangegeven. Ze deed zich in 
het bijzonder dan voor, wanneer het preparaat in zeer dunne laag 
werd onderzocht en dan sterk onderkoeld was geweest. Bij macros- 
copisch onderzoek bleek ons dat zich onder die omstandigheden 
groengele kristallen vormden, die wij weldra konden identifie.eeren 
met de reeds door Lehmann in 1890 beschreven metastabiele vaste 
phase. *) 
] ) Het is misschien goed, op te merken dat het ons gelukte van deze groengele 
phase het smeltpunt te bepalen en wel op 108°. Vorlander zoowel als Schenck 
betwijfelen de geldigheid van een overeenkomstig resultaat van Lehmann. 
