gelegen is en dus volgens mijn theorie met dat deel van de topplaat 
der Anneliden-trochophora overeenkomt, dat bij de Cranioten niet 
in de hersenplaat wordt opgenomen, sterk verdikt is, en dat het, 
bijv. in tig. 1 ( pr . eer.), een even scherpe scheiding van deklaag en 
grondlaag vertoont als het ectoderm van hersen- en mednllairplaat. 
Ook in tig. 2 is deze overeenstemming tusschen hersenplaat en het 
daarvoor gelegen, wat wij zouden kunnen noemen prae-cerebrale 
deel van de topplaat te zien. Verder echter verloopt de ontwikke- 
ling van de beide deelen der topplaat verschillend. In de hersenplaat 
vindt, evenals in de mednllairplaat, een innige vereeniging van dek- 
en grondlaag plaats, de grens tusschen beide verdwijnt en de dek- 
laag wordt, gelijk ook reeds Assheton (1909) opmerkte, in den 
hersen- en ruggemergswand opgenomen. In het prae-cerebrale deel 
van de topplaat daarentegen wordt het verband tusschen deklaag 
en grondlaag steeds geringer, wat ongetwijfeld hiermede samenhangt, 
dat dit deel van het ectoderm de hersenplaat overgroeien moet, 
waarbij groote dikte slechts hinderlijk zou zijn. Wij zien dan ook, 
dat de dunne deklaag hier geheel de rol van ectoderm op zich 
neemt en de hersenplaat overgroeit, terwijl de grondlaag er ais een 
compacte celmassa los onder komt te liggen (tig. 4, pr. eer.). Teoordeelen 
naar de door Kupefer (1906) gegeven afbeeldingen van latere stadiën 
is het deze celmassa, die, later onder het hersenblaasje schuivend, 
de hy pophyse levert. Zelf heb ik dit nog niet kunnen nagaan en 
zal hiertoe wellicht ook geen gelegenheid meer hebben. Een even- 
tueel verband tusschen den oorsprong der hy pophyse en de animale 
pool zou zeker een nader onderzoek waard zijn. 
Keeren ■ wij thans weder naar het achtereinde van het lichaam 
terug, dan zien wij, dat ook hier de mediane coupes van fig. 3 en 4 
meer van elkaar verschillen, dan paramediane uit diezelfde seriën. 
De anus is doorgebroken, zoodat het schijnt of de ventrale blasto- 
poruslip nu plotseling verdwenen is. De blastoporus zelf is overgroeid 
door de medullairplooien. Deze hebben zich in liet achterste einde 
van de medullairbuis zoo vlak tegen elkaar gelegd, dat het lumen 
van die buis er niet in doorloopt en dus ook slechts van een virtu- 
eelen canalis neurentericus gesproken kan worden. Later schijnt, 
naar afbeeldingen van andere onderzoekers te oordeelen, toch nog 
een lumen op te treden en daarmede een werkelijke canalis neuren- 
tericus. Tot mijn spijt vond ik onder mijn materiaal geen stadium, 
waar de anus juist doorbreekt, gelijk dat dooi' enkele vroegere 
onderzoekers (Sidebotham, Erlanger) afgebeeld wordt. Uit de studie 
van oppervlaktebeelden blijkt ten duidelijkste, dat de medullair- 
plooien zich achter den spleetvormigen blastoporus vereenigen en 
75* 
