I 1 57 
van den porus neurenfericus wordt intusschen en in in tig. 7 
reeds — virtueel, daar achteraan de medullairplooien zich zoo vlak 
tegen elkaar leggen, dat het 1 urnen van het medullairkanaal zich er 
niet meer tussehen voortzet, gelijk ook Morgan reeds opmerkte. 
Vandaar de meerling van verschillende onderzoekers, dat de medul- 
lairplooien den blastoporus niet bereiken ën er geen eanalis neuren- 
tericus is. Het achterste deel blijft open als inwendige opening van 
den anus. De zaak komt dus eigenlijk hierop neer, dat de achter- 
wand van het allerachterste deel van de medullairbuis door den 
anus doorboord wordt, die- bij Anuren vlak er achter ontstaat, en 
de oorzaak hiervan is, dat de porus peuren tericus, de voormalige 
blastoporus dus, bij U rodelen zoover naar achteren verschoven is, 
dat zijn achtereinde op de plaats gekomen is, waar de anus bij 
Anuren doorbreekt. Dit is tevens de oplossing van de schijnbare 
tegenstelling tussehen Anuren en Urodelen in dit opzicht. 
De verklaring, welke tot nu toe, bij gebrek aan beter, vrij alge- 
meen voor deze tegenstelling gegeven werd, is die van Sohanz (1887), 
Morgan (1890), Erlanger (1890) en Robinson en Assheton (1891), 
volgens welke de plaats, waar de anus bij de Anuren doorbreekt, 
eigenlijk beantwoorden zou aan het achtereinde van den oorspronke- 
lijken, wijden blastoporus waarvan de zijdelingsche randen achteraan 
van links en rechts ten deele met elkaar vergroeid zouden zijn, op 
dezelfde wijze als de concrescentietheorie dit voor het vóór den 
definitieven, spleetvormigen blastoporus gelegen gebied aannam. De 
overlangsche groeve, die in het stadium van tekstfig. 1c blastoporus 
en aanleg van den anus verbindt, scheen een aanduiding van een 
vergroeiïngsnaad te zijn. De anus zou dus bij Amphibien slechts 
tijdelijk gesloten zijn en geen nieuwvorming. Erlanger nam aldus 
concrescentie aan voor- zoowel als aan achterrand van den blastoporus 
aan, Robinson en Assheton alleen aan den achterrand. De vergroeiïngs- 
lijn wordt in beide gevallen met een primitiefstreep vergeleken, die, 
naar Robinson en Assheton in aansluiting aan Baleour’s beschouwingen 
hieromtrent opmerken, alleen achter den blastoporus denkbaar is. 
Ten onrechte uoernen de aanhangers der conerescentieleer de door 
hen vóór den blastoporus aangenomen vergroeiïngsnaad primitief- 
streep. Men zou hier echter m. i. nog bij moeten voegen, dat een 
primitiefstreep zich alleen bij een dooierrijk ei met een kiemschijf 
verwachten laat, waarop wij thans echter niet verder in zullen gaan. 
De conerescentieleer vindt, zelfs onder hen, die de ontwikkeling 
van beenvisschen, waarvoor His haar het eerst opstelde, bestudeerden, 
steeds minder aanhangers (verg. Sümner, 1904). Men ziet bij het 
amphibien ei inderdaad vaak vanaf den blastoporus een fijne, mediane 
