1180 
='P ....... (13a) 
Vg — U 4 . 
Nu vond ik inderdaad bij metingen met salmiak waarden van p, die 
tot 50 °/o van de eenheid afweken. was hierbij steeds kleiner dan 1, 
wat er op wijst, dat het deeltje zich met zijn lengterichting in de 
richting der electrische kracht plaatst. 
Bij de deeltjes, waarmee ik mijn proeven verrichtte, was steeds 
voldoende aan verg. (13) voldaan. 
Het waren: a. electrisch verstoven kwik (waarover later), 
b. ijsolie, dichtheid 0.87, 
c. kaliumkwikjodide, dichtheid 2.56. 
Deze laatste stof gebruikte ik, om een straalgrootte te bereiken, 
welke tusschen die van de kwik- en de oliedeeltjes in ligt. De 
valtijd is n.1. behalve van den straal ook van de dichtheid afhan- 
kelijk (verg. 6). t B nu mag bij de waarnemingen niet te klein zijn, 
daar de metingen dan te onnauwkeurig worden, en niet te groot, 
omdat anders de afwijkingen t.g.v. de Brownsche beweging te sterken 
invloed hebben en het aantal valtijden, noodig om v„ te bepalen, 
zeer groot wordt. Daarom kon ik van een zwaardere stof deeltjes 
met kleiner straal waarnemen dan van een lichtere. 
Voor de meting van A 2 gebruikte ik alleen reeksen, waarbij 
minstens 100 uitwijkingstijden waren opgenomen. Schrödinger *) be- 
rekent de relatieve nauwkeurigheid van de uitkomsten, op een dergelijke 
wijze verkregen, voor een analoog probleem op wanneer n het 
aantal elementen van de reeks voorstelt. In ons geval zal de nauw- 
keurigheid hier niet veel van verschillen. 
Uit verg. (11) volgt de te verwachten verdeeling der uitwijkings- 
tijden. De kans, dat t ligt tusschen t x en t a is : 
h C * i )* (-*) 2 
f f «-V dz\ -J r* d,, + . . . j (U) 
h C-i)i (?a)i 
waarbij : 
(~l )i‘=/- mZ 
De verdeeling der r’s is dezelfde. 
In fig. 3a en tig. 3 b laat ik voor 2 deeltjes zien, in hoeverre de 
waargenomen en de berekende verdeeling met elkaar in overeen- 
stemming zijn. 
V E SCHRÖDINOER, 1 C. 
