1233 
Reeds lang geleden was ik tot de overtuiging gekomen, dat de 
ontogenetische ontwikkeling van de hoogere planten en dieren, het 
beste kan verklaard worden door aan te nemen, dat daarbij een 
reeks van enzymen, meerendeels endoenzymen, werkzaam zijn, die 
in een bepaalde volgorde aktief' worden en de morfologische en 
physiologische eigenschappen bepalen, die bij de ontwikkeling lang- 
zamerhand lot uiting komen. Ook bij het ontstaan der galvormingen 
aan planten zijn deze enzymen betrokken, en bij een studie over de 
gallen van de zaagwesp Nematus capreae aan de bladen van Sallx 
amygdalina gaf ik daaraan den naam van groeienzymen. ’) Nog altijd 
ben ik van meening, dat ook deze opvatting in hoofdzaak juist is, 
maar terwijl ik vroeger dacht, dat de groeienzymen ten deele van 
het galdier afkomstig waren, zie ik thans in, dat zij alleen tot de 
plant kunnen behooren en dat het galdier geen enzymen in de plant 
brengt. 
Onder zo eldngsmatenaa l. 
Bij de vrij levende ééncellige organismen ontbreekt een eigenlijke 
morfologische differentieering, die met celdeeling gepaard gaat 
geheel of bijna geheel, waardoor de ontogenelische ontwikkeling 
zeer vereenvoudigd wordt. Maar dat ook daarbij de eigenschappen 
op juist dezelfde wijze door specifieke dragers, dat is door erféén- 
heden of MENDEï/sche faktoren moeten vertegenwoordigd zijn als in 
het celprotoplasma van de hoogere wezens, spreekt eigenlijk van 
zelf. Ofschoon het nu geheel onjuist zou zijn om aan te nemen, dat 
het aantal eigenschappen, dus ook dat der erféénheden of faktoren 
bij de ééncelligen gering moet wezen, staat men hier toch zeker 
voor een eenvoudiger geval dan bij de veelcelligen, en het liet zich 
voorzien, dat er kans zou zijn om aangaande den aard der erféén- 
heden juist bij de eersten wat meer zekerheid te verkrijgen. 
Maar lang niet alle eigenschappen leen en zich even goed voor 
een dergelijk onderzoek. Om aan te toonen, dat een eigenschap 
eener cel aan één of meer MENDEi/sche éénheden beantwoordt, 
moet deze eigenschap door mutabiliteit zoodanig kunnen veranderen, 
dat de mutanten standvastige rassen blijken te zijn, duidelijk onder- 
scheiden van den hoofdvorm, waaruit zij ontstonden, want het 
begrip der erfóénheden moet ook bij de ééncellige mikroben van 
de mogelijkheid der rassen vorming uitgaan. 
Bovendien moet de onderzochte eigenschap gemakkelijk en zeker 
3 ) Das Cecidium von Nematus capreae an Salix amygdalina. Botan. Zeitung, 
1888, Pag 1. 
