1 235 
te toonen. l ) Hij deed vooral proeven met het lichtende siphoslijm 
van Pholns dactylus en hij noemt het enzym, dat hij meent gevonden 
te hebben „luciferase” en de onbekende stof' waarop het inwerkt 
„luciferine”. Het laatste lichaam beantwoordt dus. aan wat men 
een „enzym substraat” noemt, maar dat beter als „enzymoteel” 2 ) kan 
worden bestempeld, omdat het woord enzymsubstraat blijkbaar dubbel- 
zinnig is. Voor de bereiding eener luciferaseoplossing, vrij van 
luciferine bewaart hij het lichtende slijm zóó lang, totdat het 
duister is geworden. Hij maakt een oplossing van luciferine, die 
vrij is van luciferase door zachte verwarming, waarbij laatstgenoemde 
stof vernietigd wordt, maar de luciferine niet. Mengt hij de 
twee donkere oplossingen, dan wordt opnieuw licht ontwikkeld, 
waaruit hij besluit, dat de luciferase op overeenkomstige wijze als andere 
enzymen als katalysator werkt. Het lichtende slijm bestaat uit den 
celinhoud van eigenaardige kliercellen der epidermis, komt door een 
fijn kanaal naar buiten en kan blijkbaar protoplasma bevatten. 
Ook verschillende andere zeedieren, zooals sommige Anneliden, 
Cephalopoden en Coelenteraten scheiden een lichtend slijm af, dat 
zich in het zeewater verdeelt en de omgeving van het dier lichtend 
maakt. 
E. Newton Harvey heeft de lichtstof van insekten onderzocht en 
komt tot een dergelijk resultaat als Dubois, maar hij noemt de 
daarbij betrokken stoffen „photogenine” en „photopheleïne”. 3 ) 
Overigens laat zich ook gemakkelijk aantoonen, dat de lichtcëllen 
onzer glimwormen, na fijngewreven te zijn, voortgaan met lichten. 
Maar deze feiten bewijzen de juistheid der enzymtheorie niet, 
want men kan aannemen, dat in al deze gevallen nog niet afge- 
storven protoplasma werkzaam is. 
Een beter bewijs voor de opvatting, dat de drager der lichtfunktie 
uit één of meer endoenzymen bestaat, kan aan de lichtbakteriën 
worden ontleend. Hier is liet lichten onafscheidelijk aan het lichaam 
der bakteriën verbonden en de afscheiding van een lichtend slijm 
komt daarbij nooit voor. Indien hier dus sprake is van een enzym als 
oorzaak der lichtkracht, dan kan dit niets anders dan een echt 
endoenzym zijn. Dat deze opvatting juist is, laat zich aantoonen door 
middel van ultraviolet licht. Het is namelijk mogelijk om de licht- 
bakteriën, door het schijnsel van een kw artslamp in den nekrobio- 
’) R. Dubois, Leqons de Physiologie générale, Pag 450 en 524. Paris 1898. 
Teekeningen van het lichtorgaan van Pholas geeft Ulric Dahlgren, The pro- 
duction of light by animals. Franklin Institute February 1916, Pag 38. 
2 ) Van telos, doel. 
*) Science N. S. T. 44, Pag. 208, 440, 652, 1916. 
