1250 
punten” der duisterheid, dan zou die afstand grooter uitgevallei\zijn 
dan de werkelijke afstand van D x tot I) 2 . 
Natriumdarap vertoont onder gemakkeiijk te verwezenlijken om- 
standigheden’ zóó sterke anomale dispersie, dat zelfs lijnen op 6 A 
afstand van elkander gelegen, de onderlinge afstooting harer disper- 
siebanden nog duidelijk te zien gaven. Wil men ook in andere, 
minder handelbare, gevallen echte dispersielijnen doen ontstaan en 
hare willekeurig voort te brengen verschuivingen bestudeeren, dan 
moet men óf met ontzettend groote dampmassa’s werken, óf tot veel 
fijnere waarnemingsmethoden zijn toevlucht nemen. Het laatste mid- 
del is natuurlijk eenvoudiger. 
Door Van der Plaats is een methode bedacht en uitgewerkt om 
spectra te maken, waarin de lijnen nagenoeg zuivere dispersielijnen 
zijn. Ik ben in de gelegenheid U enkele fotografieën van zulke spectra 
te toon en. Al zijn dit nog niet de definitieve uitkomsten van het 
onderzoek, het karakter van de verschijnselen is er duidelijk in te 
zien. Deze dispersiespecfra behooren bij de absorptiespectra van stik- 
stof dioxy de en van jodiumdamp. Elk van de honderden lijnen dier 
beide dampen geeft tot anomale dispersie van de haar omringende 
lichtsoorten aanleiding, en met elke absorptielijn correspondeert dien- 
tengevolge een lijn in het dispersiespectrum, die meer of minder 
verschoven is. Men kan de verschuivingen zoowel naar den kant 
der • grootere ~ als naar den kant der kleinere golven doen plaats 
hebben, en heeft de grootte der verplaatsingen zoowel als de ver- 
houdingen der lichtsterkten in de verschillende deelen van het spec- 
trum binnen zekere grenzen geheel in de hand, zoo zelfs, dat men 
het karakter van de spectra haast tot onherkenbaar wordens toe 
veranderen kan. 
Elk van de opnamen die ik U toon bestaat uit 5 strooken, gele- 
verd door vijf deelen van dezelfde spleet. De twee buitenste strooken 
vertoonen, ter vergelijking, het ongewijzigde a bsorpt iespect ru m ; de 
middelste strook geeft een dispersiespectrum te zien waarin de lijnen 
naar den kant der kleinere golflengten verplaatst zijn ; in de tweede 
en vierde strook zijn de dispersielijnen naar den kant der grootere 
golflengten verschoven. De intensiteitsverhoudingen in de verschil- 
lende deelen der spectra zijn tevens aanmerkelijk gewijzigd. 
Aangaande de methode waarop de nagenoeg zuivere dispersie- 
lijnen verkregen worden, wil ik hier slechts mededeelen dat zij 
berust niet op verschillen in de richtingen der lichtstralen die ano- 
male dispersie ondergaan, maar op hunne verschillen in voortplan- 
tingssnelheid. Absorptie- en dispersielijnen werden van elkander 
gescheiden met behulp van den interferentiaal-refractor. Zooals gezegd, 
