1252 
Onderzoeken wij wat het verschil is tusschen de wijze waarop 
de plaatsen der componenten van lijnparen in het zonnespectrum 
beoordeeld zijn door Albrecht en door St. John. 
Albrecht leidt ze af uit de golflengtetafels van Rowland in ver- 
gelijking met de internationale standaarden ; St. John uit metingen 
op negatieven, die op Mount Wilson speciaal waren vervaardigd 
met de bedoeling om de te meten lijnparen zoo scherp mogelijk 
voor den dag te brengen. Daartoe werd de belichtingstijd en de 
sterkte der ontwikkeling voor elk bijzonder geval zóó geregeld, dat 
men de scheidingen het best te zien kreeg. De negatieven waren 
dan te zwaar voor de méeste andere lijnen van het spectrum J ) en 
dus stellig zwaarder dan de platen van Rowland, die natuurlijk 
gunstig waren gekozen voor het gemiddelde type van lijnen uit het 
beschouwde gebied. 
Wat moesten nu daarvan de gevolgen zijn? Vooreerst, dat wegens 
het steilere verloop der fotografische zwarting van de plaat aan beide 
zijden van elk der componenten, de juiste plaatsen van de ware 
kernen veel beter uitkwamen,, zoodat men daarop gemakkelijk kon 
instellen. Dat dus nu de afstanden der Fraunhofersche lijnen in 
overeenstemming gevonden werden met die der correspondeerende 
lijnen in ’t boogspectrum, kan ons — bij afwezigheid van het Larmor- 
effeet — niet verwonderen. 
Een tweede gevolg van de grootere sterkte der negatieven is echter, 
dat eventueele asymmetrie van elk der componenten, wegens hun 
geringere breedte, minder tot uiting komt. Denkt men zich namelijk 
bij gegeven graad van asymmetrie een lijn gelijkmatig samengedrnkt, 
dan zal de schijnbare lineaire verplaatsing, waarin de asymmetrie 
zich uitspreekt, geringer worden. St. John heeft dus door zijn methode 
van onderzoek de kans op het vinden van een werkelijk bestaande 
asymmetrie verminderd. De gegevens van Rowland, door Albrecht 
gebruikt, hebben voor de herkenning van anomale dispersie-effecten 
grootere waarde, dan de gewone micrometer-instellingen op de, in 
zekeren zin overbelichte, platen van Mount Wilson. 
Om deze reden is het dan ook niet te verdedigen, de resultaten 
van Albrecht, die met de gevolgtrekkingen uit de dispersietheorie 
in overeenstemming zijn, eenvoudig toe te schrijven aan , fouten” 
in de golflengtebepalingen van Rowland. Tot het karakter van een 
Fraunhofersche lijn kan behooren haar asymmetrie. Wil men die 
mede uitdrukken in haar plaats, dan is haar plaats eene andere 
dan die van de wellicht symmetrische booglijn, waaraan zij beant- 
1 ) Ch. E. St. John and L. W. Ware, Astrophysical Journal 44, 16 — 17,(1916). 
