1253 
woordt. Men heeft immers ook de velerlei verplaatsingen der kernen 
van Fraunhofersche lijnen niet aan ,, fouten” in de tabellen van 
Rowland toegeschreven, doch daaruit veeleer conclusies getrokken 
omtrent bewegingen, druk-effecten, magnetische velden, enz. Evenzoo 
zal men uit de constante en de veranderlijke asymmetrie ën dier 
lijnen gevolgtrekkingen kunnen afleiden op grond van de dispersie- 
itheorie. 
St. John verdedigt de meening, dat het grooter aanslaan van den 
afstand .van dubbellijnen op een niet voldoende dicht negatief een 
echte instellingsfout zou zijn, veroorzaakt door de ongelijke helderheid 
van den achtergrond ter weerszijden van elk der componenten. 
Ingeval men te doen heeft met twee lijnen die ieder, indien zij 
alleen stonden, symmetrisch zouden zijn, doch nu gedeeltelijk over 
elkaar vallen, is men volgens St. John steeds geneigd, den afstand 
te overschatten. De voorbeelden die hij tot staving aanvoert, zijn 
echter aan het zonnespectrum ontleend ; zij kunnen op werkelijke 
asymmetrie der naburige Fraunhofersche lijnen berusten en zijn 
daarom niet bewijzend. King heeft bij laboratoriumproeven met 
symmetrische lijnen de tegenovergestelde ondervinding opgedaan (zie 
boven, blz. 1248): hij zag regelmatig een verkleining van den afstand, 
en meende die aan een systematische instellingsfout te moeten toe- 
schrijven. 
Betere resultaten, minder afhankelijk van persoonlijke fouten en 
psychische momenten, mag men verwachten van de bestudeering 
der intensiteitskrommen die geregistreerd zijn met den microfotometer 
van Koch. Aan deze methode kleven ook nog wel kleine moeilijk 
te vermijden instrumenteele onjuistheden, maar daarmee kan men 
tot op zekere hoogte rekening houden. Zoo is het natuurlijk niet te 
vermijden, dat de bovenste spleet van het instrument een breedte 
heeft die vergelijkbaar is met den afstand der componenten van het 
te onderzoeken lijnenpaar, en als gevolg daarvan zal het minimum 
tusschen de twee toppen minder diep uitvallen dan het bij zeer 
nauwe spleet en bij afwezigheid van storing door diffractie eigenlijk 
zou moeten zijn. St. John en Ware zeggen 1 ): „The resolution upon 
the original spectrogram is more nearly complete than the curves 
indicate, as the pinhole effect has accentuated the ovérlap.” 
Wij kunnen nu onderzoeken of in de microfotometerkrommen, 
door St. John and Ware gepubliceerd 2 ), ook aanduidingen te vinden 
zijn van wederzijdschen invloed der lijnen. 
b Astrophysical Journal 44, 22, ( 1 916)- 
*) Ibid. 
