1254 
In de nevenstaande figuur 
is de doorgetrokken kromme 
B.BDAA, een getrouwe afre- 
kening van de mierofotometer- 
kromme van het Mg — Fe lijn on- 
paar X 5167, gereproduceerd op 
blz. 21 van de laatstgenoemde 
verhandeling. De gestippelde tak 
AA % is verkregen door den tak 
AA, om de vertikaal van ’t 
maximum A om te klappen. 
Vervolgens is de ordinaat van 
B met dien van A s verminderd, 
wat het punt B' opleverde, en 
is de symmetrische kromme 
B x B'B 2 geconstrueerd. Had men 
nu hier te doen met twee sym- 
metrisch gebouwde lijnen die 
eenvoudig naast elkander be- 
stonden zonder elkaar te influeneeeren, dan zou de lichtverdeeling 
Van het complex ten naaste bij hebben moeten beant woorden aan de 
som der ordinaten van B l B'B i en A. 2 AA X , dus aan de kromme 
B 1 BCAA 1 , terwijl in werkelijkheid een merkbaar ander verloop, 
met diepere inzinking bij D, gevonden is. En zooals wij zagen moet 
de inzinking feitelijk nog dieper zijn dan het fotogram aangeeft. 
Er is hier dus inderdaad een aanduiding van wederzijdschen 
(schijnbaar afstootenden) invloed aanwezig, die doet denken aan 
hetgeen in veel sterkere mate zich voordeed bij onze proeven be- 
treffende anomale dispersie in natriumdamp, waarvan op blz. 1249 
sprake was. 
De stelselmatige verschillen, die volgens de onderzoekingen van 
Albrecht bestaan tusscben de golflengten uit de tabellen van Rowland 
en de golflengten, ontleend aan het systeem van internationale 
standaarden, bij Fraunhofersche lijnen met begeleiders op korten 
afstand, kunnen zeer wel het gevolg zijn van versterkte inzinkingen 
der intensiteitskromme, zooals die welke bij X 5167 werd opgemerkt. 
Wij mogen daarin dus vooralsnog veilig een bevestiging blijven zien 
van de hypothese, dat de lichtverdeeling in Fraunhofersche lijnen 
voor een aanmerkelijk gedeelte op anomale dispersie berust. Dat in 
het zonnespectrum aanwijzingen voor het bestaan van anomale 
dispersie zouden ontbreken, blijkt uit de onderzoekingen van St. 
John niet . 
