1255 
Langs een geheel anderen weg wordt men bovendien er loe geleid, 
aan de genoemde hypothese een groote mate van waarschijnlijkheid 
toe te kennen. 
Voortbouwende op theoretische onderzoekingen van Rayleigk 
Schuster * 2 * ), L. V. King ’) en Schwarzsceiid 4 ) over de moleculaire 
verstrooiing van het licht heeft J. Spijkerboer 5 6 ) in zijn onlangs 
verschenen dissertatie éen grondige behandeling geleverd van het 
vraagstuk, hoe de verdeeling der lichtsterkte over de zonneschijf 
voor verschillende kleuren zijn zou indien uitsluitend verstrooiing 
door de moleculen van een niet absorbeerende en niet zelf-lichtende 
atmosfeer de oorzaak was, waardoor de in alle richtingen gelijk- 
matige straling van een zelf-lichtende zonnekern werd gewijzigd. De 
atmosfeer werd daarbij aanvankelijk als, vlakke verstrooiende gaslaag 
van bepaalde diepte behandeld. 
Het bleek dat men bij die onderstelling komt tot een lichtver- 
deeling die reeds zeer veel overeenkomst vertoont met de werkelijk 
waargenomene, zooals die opgesloten ligt in het fraaie, uitvoerige 
waarnemingsmateriaal van Abbot ö ). Er zijn echter verschillen, vooral 
nabij den rand, en ook in zoo verre, dat de invloed der golflengte 
op het karakter der lichtverdeeling minder sterk tot uitdrukking 
komt in de gegevens van Abbot, dan op grond dezer theorie van 
zuivere moleculaire diffusie moest worden verwacht. Maar door 
twee voor de hand liggende omstandigheden in rekening te brengen, 
kon men de uitkomsten der theorie nog aanmerkelijk beter bij die 
der waarnemingen doen aansluiten. 
Vooreerst werd namelijk ingevoerd het door velerlei overwegingen 
gesteunde denkbeeld, dat de zon tot op zeer groote diepte gas- 
vormig is. Dit heeft ten gevolge, dat men de verstrooiende laag 
niet meer als vlak mag beschouwen. Neemt men haar bolvormigheid 
in aanmerking, dan komt de berekende lichtverdeeling nader bij de 
werkelijk gevondene. En omdat de diffusie-coëfficient volgens 
Rayleigh sterk afneemt met toenemende golflengte, volgt dan tevens 
dat de uittredende straling uit grootere diepten afkomstig moet zijn 
naarmate haar golflengte grooter is. Men moet de zonne-atmosfeer, 
om zoo te zeggen, dikker onderstellen voor rood dan voor violet 
] ) Rayleigh, Pbil. Mag. (5), 47, 375, 1899. 
2 ) Schuster, Astrophysical Journal 2t, 1, 1905. 
s ) L V. King, Phil. Frans. R. S. London, A (212), 375, 1912. 
4 ) Schwarzschild, Silzungsber. Kön. Pr. Ak. d. W. 47, 1183, 1914. 
5 ) J. Spijkerboer, Verstrooiing van licht, en intensiteitsverdeeling over de zonneschijf. 
Dissertatie, Utrecht, 1917. 
6 ) G. G. Abbot, Annals Astroph. Obs. Smiths. Inst, 2 , 1908; 3, 1913. 
