1256 
licht. Doet men dit, dan blijkt de theoretische verdeeling inderdaad 
minder sterk met de golflengte te varieeren, dan volgens de eerste 
berekening, bij welke was uitgegaan van het denkbeeld, dat een 
wit-stralende oppervlakte zich bevond op één bepaalde diepte. 
Ten tweede is het noodig te bedenken, dat straalkromming in 
onregelmatige dichtheidsgradienten eveneens tot een soort van ver- 
strooiing aanleiding geeft, doch dat deze verstrooiing eenigszins 
andere wetten volgt en slechts in geringe mate van de golflengte 
afhankelijk is. Voegt zij zich bij de moleculaire verstrooiing, dan 
wordt ook daardoor in het gezamenlijk effect de invloed der golf- 
lengte verzwakt. 
Diezelfde verstrooiing door onregelmatige straalbreking kan reken- 
schap geven van het ontstaan van den zonsrand *), en daarmee 
tevens van het feit dat de straling nabij den rand volgens de 
waarnemingen grooter is (vooral voor de langere golven) dan het 
geval zou moeten zijn indien men slechts met moleculaire verstrooiing 
te doen had. 
Spijkerboer heeft ook berekend, hoe de verdeeling der lichtsterkte 
over de zonneschijf volgens de theorie veranderen zou, indien men 
naast verstrooiing een algémeene absorptie aannam. 
Hoogst belangrijk nu is het resultaat, dat zelfs een absorptie- 
coëfficiënt die slechts half zoo groot ware als de diffusie-coëfficient, 
reeds een zóó groote verandering in de verdeeling der intensiteiten 
over de schijf zou teweegbrengen (namelijk een veel grootere ver- 
zwakking naar den rand), dat daardoor de fraaie aansluiting bij 
de waarnemingen, welke men op grond van de verstrooiings-theorie 
verkregen had, geheel verloren zou gaan. Alleen voor den violetten 
kant van het spectrum zou de toevoeging van een absorptie- 
coëfficiënt, die een kleine fractie was van den verstrooiings-coëfficient, 
den gang der theoretische intensiteitsverdeeling misschien nog een 
weinig kunnen verbeteren. 
Uit dit onderzoek van Spijkerboer volgt derhalve, dat men de 
wijze waarop de lichtsterkte voor de verschillende kleuren verdeeld 
is over de zonneschijf het best begrijpen kan indien men onderstelt, 
dat het licht op zijn lange wegen door de uitgestrekte gaemassa’s 
hoofd zakelijk -'moleculaire verstrooiing en verstrooiing door straal- 
krommingen ondergaat, doch slechts weinig verzwakt wordt door 
absorptie. 
Dit geldt natuurlijk in de eerste plaats voor het sterke licht dat 
zich in het spectrum tusschen de Fraunhofersche lijnen bevindt. 
}) Versl. Afd. Natuurk. 22, 64, 1913; Astroph. Journ. 38, 129, 1913. 
