1264 
Op kurve a c d ligt in de nabijheid van c eene oplossing s, die 
dezelfde samenstelling heeft als de verbinding F. Als F onder 
volumetoename smelt, dan ligt . 9 , zooals in tig. 3, op tak dc. 
Uit formule 17 der mededeeling over „Even wichten in ternaire 
stelsels” XI blijkt: gaat men bij constante T van uit het punt s 
het veld E = F -f- L -J- G binnen, dan moet de druk toenemen. 
Hieruit volgt, dat het raakpunt h van kurve g h altijd op tak ds 
moet liggen en dat van kurve e f altijd op tak a s. Het raakpunt 
kan in het laatste geval dus ook wel tusschen s en c b.v. in 
liggen; men krijgt dan eene grenskurve zooals e f r . Het evenwicht 
E=F-\-L-{-G bestaat dan nog bij temperaturen boven T c , de 
hoogste temperatuur, waarbij het evenwicht Ea = o kan optreden. 
Beschouwen wij thans van het ternaire stelsel A + B -f C het 
evenwicht E = B L -f- G. [Men vergelijke ook „Evenwichten in 
ternaire stelsels” XIII. Februari 1914]. Het veld E heeft dan twee 
grenslijnen E^=o en E c —q. Het eerste stelt het monovariante even- 
wicht B L -f- G van het binaire stelsel B C voor; het tweede 
hetzelfde monovariante evenwicht van het binaire stelsel A -f- B. 
Elk dezer kurven kan al of niet een maximumdrukpunt hebben, 
zoodat wij drie gevallen kunnen onderscheiden. Treedt er in het 
evenwicht E geen evenwicht Er op, dan ligt het veld E geheel 
binnen de grenslijnen en is dus éénbladig; treedt er wel een even- 
wicht Er op, dan bestaat er ook eene keerlijn en is het veld dus 
tweebladig. • 
Twee grenslijnen ah en cd kunnen elkaar in een punt s snijden 
(fig. 4); dit beteekent dat de twee evenwichten 1? 0 bij de temperatuur 
