1289 
geval met de praedilectie voor kleurophooping langs de vleugel- 
randen en aan den vleugel wortel. 
Ook waar de Meijere de vorming van gekleurde d warshanden in 
vele gevallen toeschrijft aan verbreed ing van dwarsaderzoomen, kan 
ik geheel met hem meegaan, evenals in zijn opvatting, dat wolk- 
achtige „berooking”' door uitbreiding van vlekken (die dus oorspron- 
kelijk kleiner moeten geweest zijn) kan teweeggebracht zijn. 
Deze verschijnselen kunnen, — evenzeer als de overgang van 
vlekken in d warsstrepen, en de samenvloeiing van twee vlekken ter 
weerszij van een ader tot één enkele vlek, die dan door de ader 
middendoor gedeeld wordt — opgevat worden als uitingen van de 
verschillende manieren waarop een oorspronkelijk patroon zich kan 
ditferentieeren en wijzigen. 
Het beslissende bewijs, dat de meer ingewikkelde patronen der 
gekleurde Dipteravleugels mogen beschouwd worden als differentiaties 
van een en dezelfde eenvoudiger en regelmatiger primitieve teeke- 
ning, kan slechts geleverd worden door aan te toonen, dat aan het 
optreden van het definitieve patroon gedurende de ontwikkeling der 
imago binnen de pop, een ander tijdelijk patroon voorafgaat, dat het 
bovenomschrevene meer oorspronkelijk karakter bezit, evenals mij 
dit voor vlinders is gelukt. Maar in afwachting van dat ontogenetisch 
bewijs, kan door vergelijking van verwante volwassen vormen 
gestreefd worden naar het bijeenbrengen van waarschijnlijkheidsgronden 
voor deze opvatting, en tevens een beeld ontworpen worden van de 
vermoedelijke gesteldheid van dat primitieve patroon. Hierbij moet 
aangevangen worden met de onderlinge vergelijking- van soorten uit 
eenzelfde geslacht of uit naverwante geslachten, om vervolgens de 
daaruit afgeleide grondvormen te vergelijken met dien van een of 
meer geslachten eener andere familie. Men zou daarbij allicht geneigd 
zijn te denken, dat bij vormen met een oorspronkelijker aderstelsel 
(wat bij Diptera ’t zelfde is als een meer volledig systeem van aderen) 
grooter kans op ’t aantreffen van een primitiever systeem van teeke- 
ning bestond, maar ik hoop beneden enkele argumenten aan te 
voeren voor de meening dat, en de reden waarom, dit niet het geval 
behoeft te zijn. Toch lijkt het mij verkieselijk om van vormen met 
minder gewijzigd aderstelsel uit te gaan. Daartoe behoort o.a,. het 
geslacht Haematopota, waarvan een aantal soorten onderscheiden 
worden, wier vleugels een tamelijk rijke, maar tegelijk regelmatige 
kleuren teekening vertoonen. 
Vergelijkt men nu b.v. met elkaar vier soorten: italica, tubercu- 
lata, pluvialis en maculata, dan ziet men zonder moeite en ook 
zonder twijfel, dat bij alle die teekening berust op hetzelfde grond- 
