1291 
en achterwaartsche richting (d. w.z. dwars ten opzichte van de 
lengteas der vleugels), in regelmatige rijen parallel met den buiten- 
rand der vleugels gerangschikt staan. Ook op die plaatsen, waar 
de regelmaat der teekening verbroken is, kan men duidelijk waar- 
nemen, dat dit op vervorming van den oorspronkelijken toestand 
berust, b.v. daar waar twee opvolgende dwarse vlekken door een 
overlangschen band aaneengékoppeld zijn, of boogsgewijs in elkaar 
overgaan. 
Ofschoon het mij gewaagd voorkomt beteekenis toe te kennen 
aan de gedaante der vlekken, wil ik toch niet nalaten te wijzen op 
de opmerkelijke overeenkomst in vorm tusschen, eenerzijds, de hal- 
tervormige lichte dwarsvlekken bij Haematopota italica zoowel als 
de in twee driehoekige helften gescheiden vlekken bij H. tuberculata, 
anderzijds de zandloopers der Hepialiden. 
Uit de vergelijking der genoemde vier soorten van het geslacht 
Haematopota meen ik dus het besluit te mogen trekken, dat niet 
kleurloosheid, maar integendeel een over de geheele vleugelopper- 
vlakte zich uitbreidende, gekleurde toestand van den vleugel ,de 
oorspronkelijke is, en dat dit volledige kleuren patroon bestaat uil 
lichte en donkere plekken in regelmatige afwisseling met elkaar, 
zich uitbreidende tusschen de aderen, en overeenkomend in grootte 
en onderlingen afstand, waardoor eene rangschikking in dwarsloo- 
pende traplijnen, ongeveer evenwijdig met den buitenrand, tot stand 
komt. In al deze eigenschappen stemt dat patroon dus overeen met 
dat van Hepialiden, Zeuzeriden, Trichoptera en Panorpata. 
In nog hoogere mate dan de Haematopota’s vertoont (te oordeelen 
naar de afbeelding bij van der Wulp, Tijdschr. voor Entomologie. 
Vol. 17. PI. 8) de vleugel van Poecilostola angustipennis overeen- 
stemming met de bovenomschreven criteria van een oorspronkelijk 
kleurenpatroon, n.1. strenge afhankelijkheid van het aderbeloop en 
regelmatige herhaling van eenzelfde motief van teekening. Hier toch 
Fig. 3. Poecilostola angustipennis, van der Wulp). 
