i 293 
men geneigd wordt dit laatste aan achteruitgang toe te schrijven. 
Beschouwen we daarnaast enkele vormen uit geslachten met een 
gereduceerd aderstelsel, zooals Tephritis, Sciomvza en Traginops, dan 
zien wij hetzelfde verschijnsel als bij Haematopota, n.1. regelmatige 
afwisseling van lichte en donkere vlekken, in rijen evenwijdig met de 
overlangschê aderen, maar in zooverre gewijzigd en meer samen- 
gesteld, als over het midden van onderscheidene tusschenadercellen, 
hetzij een donkere, hetzij een lichte baan zich uitstrekt, waarmede 
in het eerste geval de donkere, in het tweede de lichte vlekken 
kunnen samenhangen. Het resultaat van deze kleurverdeeling is, dat 
bij donkere middenbanen de lichte plekken zich voordoen als vlekken 
op een donkeren ondergrond, terwijl bij lichte mediaanvelden juist 
het omgekeerde effect ontstaat. Dat beide kleurpatronen niets meer 
zijn dan variëteiten van hetzelfde grondplan, blijkt ten eerste uit de 
vergelijking van soorten van ’t zelfde geslacht, zooals Tetanocera 
vittigera, die donkere vlekken op een lichten grond, en Tet. umbrarum, 
die lichte op een donkeren vertoont. Maar ten tweede kan ook in 
een en denzelfden vleugel de eene tusschenadercel een donkeren 
middenband vertoonen, met rijen lichte vlekken ter weerszij, de 
andere het omgekeerde beeld, ja zelfs kan in één en dezelfde cel 
het proximale deel licht zijn met donkere, het distale daarentegen 
donker met lichte vlekken. 
Ofschoon zoowel het aantal als de grootte der vlekken onstand- 
vastig schijnt te zijn, neig ik tot de onderstelling, dat ook in deze 
opzichten een grondtal en een grondvorm bestaan, en de afwijkin- 
gen van den oorspronkelijken toestand in dezen verklaard moeten 
worden : eenerzijds door versmelting van donkere vlekken tot grootere 
schaduwpartijen, anderzijds door hun achteruitgang en verdwijnen, 
wat tengevolge heeft dat het licht de overhand verkrijgt. Ook hier 
84 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXV. A°. 1916/17. 
