1298 
zestal dezer vlekken zijn ineengevloeid en tegelijkertijd doon. een 
sraallen zwarten rand zoo na van den buitenkant zijn afgesneden, terwijl 
meerdere vlekken, o. a. die aan ’t proximale deel van den voor- 
rand, zich met meer binnenwaarts gelegen vlekken hebben véreenigd 
tot d warsbanen, die de grens van het nervus-radialis-gebied zelfs 
eenigszins overschrijden. Het aantal dezer vlekken is tamelijk, maar 
niet volkomen standvastig, ’t geen blijkt uit de vergelijking met 
den vleugel van Trypeta eribrata, waar vlekken, die bij Tetanocera 
iimbrarnm zijn ineengesmolten, zich nog zelfstandig vertoonen, en die 
dus waarschijnlijk een nog oorspronkelijker toestand vertegenwoordigt. 
Evenals in het geval der soorten van ’t geslacht Haematopota, 
kan men ook hier eenige naverwante vormen opstellen in een reeks, 
die een geleidelijken overgang vertoont van den primitieven toe- 
stand : vele gelijkvormige lichte vlekjes op rijen ter weerszij van de 
aderen, en in sommige cellen ook in de middellijn, terwijl langs 
den vleugelrand grootere lichte plekken voorkomen [Trypeta cri- 
brata], — langs Tetanocera umbrarum en Tephritis pantherina, 
waar het aantal der vlekjes afneemt, zoowel tengevolge van ver- 
smelting als van verduistering, - — om te eu Induceren in Cleitamia astro- 
labei met zijn groote maar minder talrijke en onderling zeer ver- 
schillende lichte partijen, welke de grenzen der aderen niet meer 
schijnen te ontzien. 
Naar de andere zijde kan men Tetanocera (Dictya) umbrarum 
meer tot in bijzonderheden (zooals het aantal der vlekken) vergelij- 
ken met Tetanocera vittigera, als men maar aanneèmt, dat de lichte 
stippen van eerstgenoemde zich dusdanig hebben vergroot, dat zij 
in ’t midden der cellen met elkaar zijn saamgesmolten, en zoodoende 
den donkeren ondergrond in stukjes hebben verdeeld, die zich thans 
voordoen als zelfstandige donkere vlekken. Sporen der oorspronke- 
lijke uitgebreidheid van dien donkeren grond zijn nog te zien in 
cel R, — Mj en Mj — Cu. als een flauwe donkere middenbaan, 
Maar naast Cleitamia astrol abei komen een aantal andere soorten 
van ditzelfde geslacht voor, wier vleugelteekening schijnbaar minder 
grillig en samengesteld is, en die dus allicht voor eenvoudiger en 
oorspronkelijker konden aangezien worden. Bij nauwkeurige verge- 
lijking, 'zoowel onderling als mét de toestanden bij andere verwante 
geslachten x ), komt men echter tot de overtuiging, dat de reeks juist 
omgekeerd moet gelezen worden, en van astrolabei (of nog beter 
van C. ostensackeni, waar het aantal lichte vlekken langs den 
*) Zie de figuren op Taf. I. van Hendbl in Genera Insectorum, Platystominae 
(fam. Muscaridae). 
