1299 
voorïand nog één grooter is dan bij astrolabei, en dus vijf bedraagt) 
uit moet gaan, om langs O. biarcuata (Fig 136), similis (Fig. 134), 
amabilis (Fig. 128), liturata (Fig. 129), te voeren tot kertészi (Fig, 
135), waar de distale vleugelhelft bijna geheel wordt ingenomen door 
één enkelen breeden donkeren band, die van vóór- tot achterrand 
reikt, en aan de vleugelspits slechts een smalle halfcirkelvormige 
witte plek overlaat, terwijl ook het proximale vleugelgedeelte niet 
veel meer teekening vertoont dan een donkere overlangsche vlek in 
’t midden, vóór en achter geflankeerd door een lichte streek, en 
van het distale kleurveld gescheiden door een lichten dwarsband. De 
eenvoudigste teekening is hier dus, evenals in zoovele andere geval- 
len, de meest veranderde : zij staar het dichtst bij algeheele een- 
kleurigheid. Van Cleitamia ostensackeni uitgaande, kan men ook 
langs rivelloïdes (Fig. 131), en over similis (Fig. 132) [waarbij men 
de gelijkenis met het kleurenpatroon in ’t geslacht Bothrometopsa x ) uit 
de familie der Pterocallinae kan opmerken] tot gestroi (Fig. 130) 
komen, die, schoon zeer verschillend van kertészi in vorm der tee- 
kening, deze in uitgebreidheid en samenhang der donkere massa 
nog overtreft. 
Naast de waarneming, dat men patronen van zeer verschillend 
uiterlijk met elkaar in verband kan brengen en uit elkaar kan 
afleiden, laat zich nu de andere stellen, dat men in verschillende 
geslachten, ja onderfamilies en families, telkens weer dezelfde reeks 
van patronen ziet terugkeeren, en hetzelfde onderlinge verband 
tusschen hen kan opmerken. Om voor dit verschijnsel een sprekende 
voorstellingswijze te vinden, verdient het aanbeveling, de onder- 
scheidene patroon-typen met namen aan te geven. Men zou hiervoor 
de hoofdmotieven der verschillende teekeningen kunnen -gebruiken, 
b.v. dat der paranervurale v lekkenrijen (zooals bij Sciomyza’s), der 
mediane vlekkenrijen (Scatella’s), der rechte d warsbanden (Pteroce- 
rinen), der gekromde banden (Cleitamia astrolabei), der talrijke vlekjes 
(Coremacera) enz. 
Maar ten slotte schijnt mij deze methode toch weinig aanbevelens- 
waardig, omdat de meeste patronen niet enkel een hoofdmotief, 
maar tevens een of meer andere motieven vertoonen, welke laatste 
dikwijls juist de overblijfselen der oorspronkelijke teekening ver- 
toonen. Zoo treft men in de teekening van Cleitamia astrolabei' 
tusschen de gekromde banden lichte velden aan, die, zooals boven 
betoogd werd, mogen opgevat worden als saamgesmolten tusschen- 
adervlekken. Beter schijnt het mij dus, aan de verschillende typen 
*) Genera Insectorum, Hekdel Pterocallinae, Taf. IV., fig. 73 en 74, 
