1300 
van vlengelteekening eenvoudig de namen te geven van soorten, 
geslachten of families, bij welke zij in bijzondere duidelijkheid en 
volledigheid voorkomen, b.v. het astrolabei-patroon, de scatella- 
teekening, het Pterocerine-baridenstelsel. Echter moet men daarbij 
nimmer uit het oog verliezen, dat diezelfde patronen (met wijzi- 
gingen in allerlei onderdeelen) ook bij andere geslachten en zelfs 
families van Diptera worden aangetrotfen, ja zelfs in andere orden 
van Insecten, zoodat dus de keuze van den naam voor ’t een of andere 
type van teekening in hoofdzaak afhankelijk is van de toevallige 
omstandigheid, of men het bij de een of andere soort of geslacht 
van Insecten ’t eerst opmerkt. 
Waar nu tusschen die verschillende typen van teekening een 
genetisch verband blijkt te bestaan, zoodat zij in een reeks gerang- 
schikt kunnen worden, die van den oorspronkelijksten en regel- 
matigsten tot den meest gewijzigden en grilligsten vorm leidt, eri 
deze vormenreeks bij verschillende, met elkaar verwante geslachten 
en families steeds dezelfde blijkt te zijn, ligt de gevolgtrekking voor 
de band, dat die overeenkomst berust op verwantschap, en wel in 
dien zin, dat de gemeenschappelijke voorouders der met elkaar 
verwante genera en hoogere groepen reeds in ’t bezit waren van 
al die verschillende patronen, en dat hunne nakomelingen den aanleg 
tot de geheele serie der kleurenteekeningen van hen geerfd hebben. 
De beschouwing der Diptera heeft mij dus geleid tof dezelfde 
algemeene gevolgtrekking als de onderlinge vergelijking der Hepia- 
liden : ,,de motieven en patronen der kleurénteekening zijn ouder 
dan de geslachten en families waarin ze optreden”. Ook de Meijeré 
heeft het verschijnsel der overeenkomstige patroonreeksen opgemerkt, 
want reeds in den aanvang zijner verhandeling zegt hij: „Man 
braucht nur eine einigermaassen grosse Dipterensammlung durch- 
zusehen, um zu der Ueberzeugung zu gelangen, dass auch in den 
Familien, wo eine Farbung vorkommt, diese bei den einzelnen 
Formen sehr verschiedenartig sein kann, sodass ein Familien- 
charakter hierin nicht zu erkennen ist, man dagegen öfters bei den 
verschiedevien Familien die gleichen verschiedenartig en Patronen 
reprasentiert jindet” (ik cursiveer). En op bl. 75: „dass demnach 
die einzelnen Motive in den verschiedenen Familien wiederkehren”. 
De Meijere ziet in dit verschijnsel slechts een bewijs, dat de 
vleugelteekening zich bij de verschillende families op gelijksoortige 
wijze heeft gevormd, ontwikkeld en gewijzigd, dat wij hier dus te 
doen hebben met verschijnselen van parallelisme. Zelfs binnen de 
grenzen van een en dezelfde familie kan volgens hem van een 
onderling verband tusschen de patronen van vleugelteekening geen 
