1 30 J 
sprake zijn : „Bei tast gleichem Geader finden wir bald eine 
Querader-, bald eine Langsaderstreifung, bald eine Spitzen- oder 
Wurzelfarbung. Es wiire deshalb verfehlt, selbst die Patrone innerhalb 
einer und derselben Familie in eine einzige Evolutionsreihe 
zusammenfassen zu wollen”. 
Op pag. 70 zegt de Meijere: „Bei den Trypetiden finden wir 
allerhand Zeichnungsmuster, welche nicht auf einander zurück- 
führbar sind”. 
Git het bovenstaande volgt, dat ik tot de tegenovergestelde op- 
vatting gekomen ben. 
Op bl. 63 vestigt de Meijere er de aandacht op, dat „bij de breed- 
vleugelige Trypetine Platensina ampla eeriige vlekken zich onder- 
scheiden van de geheel glasheldere door een kleur, die in een 
bepaalde richting gezien mat bruinachtig is.” Dit onderscheid berust 
volgens hem slechts op een iets lichtere kleuring der chitinelaag en 
der daarop staande haren. 
Bij het onderzoek van een exemplaar dezer soort trof het mij in 
de eerste «plaats, dat de bedoelde afwijkende vlekken niet over de 
geheele vleugeloppervlakte verspreid waren, maar de randen vrij- 
lieten, waarlangs, op de gebruikelijke plaatsen, evenals bij andere 
vliegensoorten, glasheldere vlekken op regelmatige afstanden van 
elkaar voorkwamen. Verder merkte ik op dat de centrale vlekken 
ongetwijfeld mat, d.w.z. ondoorzichtig waren, maar hun kleur niet 
lichtbruin, maar integendeel wazig blauwwit was. En lettende op 
de plaatsing dezer gekleurde vlekken ten opzichte der glasheldere, 
trof het mij, dat juist in ’t verlengde van elk der van den voorrand 
uitgaande langwerpige glasvlekken zulk een blauwwazige vlek lag', 
behalve bij de 5 de voorrandvlek (zich aansluitend aan ’t uiteinde 
der sobcostaalader), die zich van de meer distale onderscheidde 
door grootere lengte en door een insnoering in ’t midden. Men zou 
dit ook zóó kunnen uitdrukken, dat zij zich met een druppelvormig 
verlengsel verder naar 't midden van den vleugel uitstrekte dan de 
overige vlekken. Dit verlengsel nu nam dezelfde positie in ten 
opzichte van het randgedeelte der vlek, als de blauwige vlekken 
ten opzichte der overige randvlekken. Evenzoo lagen ook de verdere 
matte vlekken op den vleugel zoodanig verspreid, dat hun plaatsing 
juist overeenstemde met doorzichtig-kleurlooze bij verwante Trypetinen. 
Uit deze waarnemingen meen ik te mogen besluiten, dat de matte 
vlekken niet anders zijn dan verdwijnende glasvlekken, die door de 
grondkleur worden verduisterd. Hun voorkomen levert m.i. een 
bewijs voor de opvatting, dat eenkleurigheid een secundair ver- 
schijnsel is, en zijn ontstaan dankt aan de uitwissching eener vlek- 
