1307 
Bij het onderzoek van andere insecten larven dan rupsen moest 
ik bij gebrek aan materiaal alleen afgaan op de in de literatuur 
voorkomende figuren, die in ’t algemeen niet uitmunten door duide- 
lijkheid. Van de eerste instars, die juist het belangrijkst zijn voor 
deze onderzoekingen, ontbreken zij meestal. 
De Panorpiden komen volgens Handlirsch den voorouders der 
Lepidoptera zeer nabij. De larven er van zijn door Braukr (1851 
— ’63j nauwkeurig onderzocht. Zij dragen in ’t begin setae, later 
hoogst interessante verrucae. Te oordeelen naar Braüer’s figuren 
staan op ieder segment aan weerszijden drie setae boven het stigma. 
De Tenthredinidae worden meest beschouwd als zeer oorspron- 
kelijke Hymenoptera. Dyar (1894) meende de rupsenteekening van 
die, welke voorkomt bij deze larven te kunnen afleiden. Men vindt op 
ieder segment aan weerszijden drie verticale rijen, ieder van drie 
setae. 
De Coleoptera zullen, zelfs bij aanname van een monophyletischen 
oorsprong der Holometabolen, niet als na met de Lepidoptera, ver- 
wante insecten worden beschouwd. Des te meer moet men zich 
verwonderen, dat Tower (1906) op de abdominaalsegmenten van 
LeptinotarsaAa,rven twee verticale rijen van vlekken aan trof, ieder 
bestaande uit drie vlekken. Vergelijkt men hiermee nu het setale 
patroon, Type I, waarvan ik in mijn vorige mededeeling betoogd 
heb, dat het o.a. bestaat uit een rij setae boven het stigma, samen- 
gesteld uit seta dorsalis, s. dorso-lateralis en s. supra-stigmalis, dan 
ziet men een groote overeenstemming in de teekening dezer zoo 
verschillende larven. 
Eerst een zeer uitgebreid onderzoek van zooveel mogelijk larven, 
vooral in den eersten instar, uit allerlei verschillende orden, zal 
kunnen beslissen, of het door mij opgestelde patroon inderdaad een 
algemeene beteekenis bezit voor alle holometabole insecten. Het zal 
van belang zijn om, indien mogelijk, de fossiele resten van insecten- 
larven te onderzoeken. De bedenkingen door Handlirsch ingebracht 
tegen het monophyletisch ontstaan der Holometabolen schijnen mij 
zeer gewichtig toe. 
Ten slotte wil ik één punt nader uitwerken, dat ik in mijn vorig 
artikel slechts aanroerde. 
J. F. van Bemmelen vestigde (1912) de aandacht op de overeen- 
komst in teekening bij poppen van verschillende Phopalocera, met 
die van een volwassen rups van Pieris brassicae. Poulton (1890), 
wien de gelijkenis van de pop- en rupsenteekening ook was opge- 
vallen, verklaarde haar door aan te nemen, dat het larvale pigment 
in de pop nog eenigen tijd blijft bestaan en daar de voorbijgaande 
