1329 
Maar de kleuren van de bijzonnen zijn evenmin in overeenstem- 
ming met de theorie, en overigens is de waarneming van Sibbërg 
geenszins in tegenspraak met die van anderen. Dit alles zal straks 
nader worden aangetoond. 
In het volgende wordt een poging gedaan, om door een wijziging 
van de theorie, waarbij de . buiging van het licht in aanmerking 
wordt genomen, de waargenomen kleurverschijnselen te verklaren. 
Vooraf gaat een opgave van eenige waargenomen kleurverschijn- 
selen, groolendeels ontleend aan de uitgave van het Koninklijk 
Nederlandse!] Meteorologisch Instituut: Onweders, Optische Verschijn- 
selen, enz. in Nederland naar vrijwillige waarnemingen 1901 — 1914. 
Dan volgt een beschouwing over de zuivere brekingstheorie voor 
ijskristallen met een brekenden hoek van 60°, om te geraken tot 
de kleuren, die bij den gewonen kring zouden kunnen optreden. 
Daarna zal een buigingstheorie worden opgesteld, en zullen ten slotte 
voor een bijzonder goed ontwikkelden halo van 22° de kleuren worden 
berekend, die goed met de waarnemingen zullen blijken overeen 
te stemmen. 
II. Overzicht van eenige hij halo’s waargenomen kleuren. 
Ik beperk me tot die opgaven, waarbij kleuren genoemd worden. 
Lyrische ontboezemingen als „schitterend-, zeer intensief-, fel-, prachtig 
gekleurd”, vooral bij de bijzonnen menigvuldig, zijn niet te gebrui- 
ken. In de veertien jaargangen „Onweders”, die ik nakeek, worden 
van slechts vijf bijzonnen de kleuren genoemd ! 
Over den cireumzenithaalboog zegt Besson het volgende 'j: 
Les couleurs sont souvent remarquablement pures : on distingue 
en bas le rouge, puis le jaune en passant par 1’orangé, puis le vert, 
puis mais pas toujours le bleu et le violet. Cette dernière couleur 
est fréquemment absente, mais il n’est pas rare, qu’elle soit visible 
trés nettement. Fait important a noter: le violet, quand il existe, 
est trés pur, il n’est pas surmonté ou mêlé de blanc, comme dans 
les ares tangents au halo de 22°. La coloration offre une intensité 
des plus variables : f'aible parfois au point d’être a peine perceptible, 
elle est d’autres fois aussi éclatante que celle du plus bel arc-en-ciel. 
Deze opgaven, hoe onvolledig ook, zijn voldoende, om de groote 
kleurverschillen in de halo-verschijnselen aan te toonen. Belangrijk 
zijn vooral in dit opzicht die gevallen, waarin verschillende waar- 
nemers dezelfde kleuren vermelden. 
x ) L. Besson, Sur la Théorie des Halo’s, Paris 1909, p. 53. 
I 
