1338 
200 
<00 
Fig. 3. 
zon ligt. Pernter 1 2 ), het gemiddelde nemende van een groot aantal 
betrouwbare metingen, vindt 21°50'. Dit verschil van meer dan 1 /° 
is veel te groot. Maar bovendien leert ons de Brekingstheorie, dat 
de binnenzijde van den kring rood-oranje, geel, groengeel zou moeten 
zijn en tevens, dat blauw zoo goed als niet en violet geheel niet 
kunnen voorkomen. Geen vergrooting van de lichtsterkte kan de 
zaak beter maken ; het wit blijft altijd 24 maal intenser dan het 
blauw. Gerichte kristallen zijn geenszins in staat kleuren op te leveren, 
die er niet zijn. De gekleurde bijzonnen en raakbogen worden niet 1 
verklaard. Opmerking verdient nog, dat volgens de hier ten grond- 
slag gelegde brekingstheorie de grootte der kristallen, die door a be- 
paald wordt, evenmin op den aard van het kleurverschijnsel invloed 
kan uitoefenen, daar de breedte der bundels voor alle kleuren in 
dezelfde verhouding met a verandert, en het licht evenwijdig is. 
De conclusie is eenvoudig: De brekingstheorie is niet in staat, 
om de haloverscbijnselen volledig te verklaren. 
Voor kristallen met een brekenden hoek van 90° heb ik de 
berekening niet uitgevoerd, maar het feit, dat de minima hier verder 
uiteenliggen *), kan evenmin voldoende zijn, om de aanwezigheid 
van verschillend gekleurde kringen van 46° duidelijk te maken. 
1 ) Pernter, l.c. 230. Pernter geeft geen afdoend bewijs voor de vorming van 
een kring op 21°50'. Hij toont feitelijk alleen aan, dat het gele licht een kleinste 
afwijking van die grootte heeft (pag. 313). De maximumlichtsterkte ligt verder: 
ongeveer op 22°2l' (min. dev. violet) +16' (zonstraal) = 22°37'. daar waar alle 
kleuren van het volledige spectrum zich ontwikkeld hebben, in overeenstemming 
met wat de bovenstaande uitvoerige berekening oplevert. De lichte kring zal tegen 
den donkeren achtergrond voor het oog nauwer schijnen. Het verschil tusschen 
waarneming en berekening wordt Hierdoor kleiner, maar het is twijfelachtig, of 
deze werking het verschil geheel zou kunnen opheffen. 
2 ) Pernter, l.c. p. 354, 357. 
