en voor het centrale maximum van 38° tot 44°. Wat voor het geel 
geldt, geldt voor de andere kleuren evenzeer. 
Door het op elkaar vallen van deze maxima en minima zal de 
ontwikkeling van kleur zeer bevorderd worden op een wijze, zooals 
dat bij de gewone brekingstheorie onmogelijk is en door de aan- 
wezigheid der buigingsminim.a wordt de kleurresultanle ten eenen 
male gewijzigd. Dit geldt vooral voor het eerste minimum aan 
weerszijden van het centrale maximum. De theorie doet in het 
algemeen de mogelijkheid voorzien van de vorming van buigings- 
kringen aan weerszijden van het centrale maximum ; maar het laat 
zich zonder meer verwachten, dat deze kringen meer kans hebben, 
om zichtbaar te worden aan de licht vrije binnenzijde van den halo 
dan aan de buitenzijde, die met niet-minimaal licht overdekt is. 
De resulteerende kleuren en de lichtsterkte in iedere richting 
zullen weder gevonden moeten worden, door een dergelijke bere- 
kening, als boven bij de brekingstheorie werd toegepast. 
Zooals de grondformule der buiging doet zien, hangt deze af van 
de spleetwijdte a, dus van de grootte der kristallen. Men zou voor 
allerlei willekeurig gekozen waarden van a het kleurverschijnsel 
kunnen berekenen, en zoo beproeven, de verschillende waarnemingen 
te reproduceeren. Wij zullen ons echter tot een bijzonder geval 
beperken, waar de waarnemingen zelve een aanwijzing geven omtrent 
de grootte der werkzame kristallen. 
V. De Halo's van 19 Mei 1899 en 19 September 1905. 
Door Eissink te Zutfen werden twee maal zeer merkwaardige 
halo’s waargenomen, die in ,,Onweders enz.” op de volgende wijze 
beschreven worden. 
19 Mei 1899. „Om 10.10 v.m. werden de kleine kring en de 
volledige omgeschreven halo zichtbaar. Daarna verhinderde de be- 
wolking gedurende eenigen tijd de waarneming, maar toen het op- 
klaarde, verscheen de kring wederom volledig. Om 11 .52 v.m. werd 
een eveneens cirkelvormige boog b hoofdzakelijk binnen de bovenste 
helft van den kring, en om 12.15 n.m. een tweede daarbinnen 
gelegen boog c waargenomen, terwijl zich om 12.2 n.m. een 
nog dichter bij de zon gelegen kring d vertoonde. De beide bogen 
b en c waren rood aan de zonzijde en vertoonden daaromheen een 
groen-geelachtige kleuring, omringd door violet. Van den kleinen 
kring d was de buitenrand evenals de bogen gekleurd, ook het 
rood aan de zijde der zon, maar de ruimte binnen den cirkel was 
donkerblauw met een vaalbruine tint”. 
87 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXV. A°. 1916/17 
