1405 
en nog n — 2 andere vergelijkingen. Uit (3) volgt: 
<*(«), + \ d' (a) t + . . .=d(x) t + \ d 2 {*), + ... = LKA 
d{y\ f i d' (y), + . . . = d{y\ + I d* (y), + . . . = AK y \ 
I • (8) 
enz. Volgens onze notatie is b.v. : 
d (x\ = {Px\ AP + ( Tx ), AT + (a% Ax x + {xy\ Ay, + . . . 
Heeft eene phase, b.v. F x , eene constante samenstelling, dan geldt 
hiervoor (4) ; in plaats van de eerste vergelijking (7) vindt men dan : 
- V,A P + H,AT + « [d («); + • • .] + P [d(y)i +•••== — AK. 
In de eerste vergelijking (7) ontbreken dus dan de termen d*Z„ 
d*Z 1 enz. 
Evenwichten van n komponenten in n phasen bij constanten druk. 
Houdt men den druk constant, dan moet men in (7) en (8) alle 
termen met AP weglaten ; het teeken d geeft dan aan dat men 
naar alle veranderlijken, behalve P, moet differentieeren. 
Wij hebben nu in (7) en (8) ri 1 vergelijkingen en n 2 -f- 1 aan- 
groeiingen AT, Ax x . . . , zoodat hunne verhoudingen bepaald zijn. 
Bij elke bepaalde aangroeiing van een der veranderlijken, b.v. Ax x 
behoort dus eene bepaalde aangroeiing van elk der andere ver- 
anderlijken, dus b.v. ook van AT. Bij verandering van x x (of een 
der andere veranderlijken) doorloopt het evenwicht E in het 
P, P-diagram dus eene rechte lijn, evenwijdig aan de P-as. 
Wij zullen ons thans de vraag stellen : wanneer zal de tempera- 
tuur maximum of minimum zijn? 
Hiertoe is noodig dat AT van de tweede orde is ; uit (7) en (8) 
volgt dan, dat voldaan moet kunnen worden aan : 
«i d {x) x + y, d (y) x 4- . . . = AK 
X, d (x) a + y, d (y) a + . . . = AK 
• (9) 
en aan: 
d («), — d («) 2 — ... — d (x) n = AK X 
d (y) x = d(y) 2 = . . . = d ( y) n — AK y 
. ( 10 ) 
waarin d thans aangeeft, dat naar alle veranderlijken, behalve P 
en T, gedifferentieerd moet worden. 
