1446 
reis verwijs ik naar de hierop betrekking hebbende literatuur 1 ). 
Wanneer men schimmels of gistcellen in formol fixeert, met methy- 
leenblauvv kleurt en vervolgens differentieert in 1 procent zwavel- 
zuur, wordt de cel ontkleurd, behalve de plekken, welke de stof bevat- 
ten, welke men volutine heeft genoemd. In fijnere korrels over de 
geheele cel verdeeld, weer tot grove korrels samengevloeid, somtijds 
in een vacuole gelegen, zeer verschillend wat verspreiding en hoeveel- 
heid betreft, vindt men deze stof in de cellen vertegenwoordigd. 
A. Meyek 2 ), die begrepen heeft, dat een stof, welke in het planten- 
rijk zoo veelvuldig voorkomt zeker waard is om aan een nader 
microchemisch onderzoek te worden onderworpen, heeft — behalve 
bovenstaande karakteristieke kleurreactie — nog andere eigenschappen 
leeren kennen. Behandelt men b.v. het aldus verkregen methyleen- 
blauwpreparaat met joodkalium, dan worden de blauwe korrels 
zwart, om in 5 procent natriumcarbonaat langzamerhand de kleur 
te verliezen. Zeer snel wordt de volutine in warm water opgelost, 
eveneens in het versche preparaat door 5 procent zwavelzuur of 
zoutzuur. De verteerbaarheid door pepsine was niet te beoordeelen, 
daar 0.2 procent zoutzuur alleen reeds bij lichaamstemperatuur in 
denzelfden tijd de stof tot oplossing brengt. Het gedrag der volutine 
tegenover kleurstoffen leidde Meyer tot een vergelijking met uit gist 
bereid nucleinezuur, waarbij hij een groote overeenkomst vond tus- 
schen het gedrag van dit zuur en de volutine. Meyer opperde dan 
ook in 1904 de veronderstelling, dat volutine een nucleïnezuurver- 
binding is, een meening, welke op grond van Meyer’s onderzoek in 
de latere literatuur is overgenomen, ofschoon Meyer 2 ) zelf heeft 
gevoeld, dat zijn reacties — wat de scheikundige eischen betreft — , 
zeker niet van dien aard waren, dat zijn hypothese bewezen was, 
getuige zijn eigen uitspraak hieromtrent bldz. 125, waar hij duidelijk 
te kennen geeft, dat het zekere bewijs, dat volutine een nucleïne- 
zuurverbinding is, nog geenszins geleverd is. Toch had Meyer onge- 
twijfeld meer recht zijn veronderstelling uit te spreken dan een tiental 
jaren te voren Janssens en Leblanc 3 ), die in hun morphologisch 
onderzoek omtrent de kern der gistcellen, basophiele korrels in het 
celplasma, waaraan ze de rol van reservestoffen toeschrijven, als 
x ) Clifford Dobell. Quart. journal of mier. Science, 1908, bldz. 121. 
Swellengrebel. Arch. f. Hygiene Bd. LXX. 1909, bldz. 380. 
Guilliermond. Recherches cytologiques sur les levures etc., Thèse de Paris, 1902. 
Arch. f. Protistenkunde Bd XIX. 1910. bldz. 298. 
Reichenow. Arbeiten aus dem kaiserl. Gesundheitsamte. Bd. XXXIII, 1910. bldz. 1; 
2 ) 1. c. bldz. 1. 
s) La Celluie. T. XIV, 1898. bldz. 203. 
