1448 
De volutinekorr'els, welke naast vet en glycogeen zulk een uitge- 
breid gebied van het eelplasma dezer ééncellige organismen in beslag 
kunnen nemen, lokten, zoowel morphologisch als physiologisch tot 
nader onderzoek uit. Is ook langs anderen weg dan den boven- 
genoemden de chemische aard te bepalen? Welke functie vervullen 
deze korrels in het lichaam der cel, is hun aanwezigheid gebonden 
aan een bepaalde samenstelling van den voedingsbodem ? Zijn de 
verschillende enzym werkingen der cel afhankelijk van hun aan- 
wezigheid? En wat de morphologische vragen betreft: is er eenig 
verband tusschen deze korrels en het ontstaan van reservestoffen 
als vet en glycogeen en is er* eenige reden, zooals door enkele onder- 
zoekers is gedaan, ze te identificeeren met mitochondria? 
Een uitvoerig cytologisch onderzoek heb ik niet verricht. Wel is 
het mij gebleken dat bij Torula monosa 1 ), de gistcel, waarmede de 
meeste nader te bespreken onderzoekingen zijn gedaan, de mito- 
chondria-kleuring volgens de methode van Benda voor de volutine- 
korrels positief uitvalt — al weer een bewijs, dat alles wat men 
onder den naam „mitochondria” samenvat, alleen afgaande op deze 
kleurreaeties, volstrekt niet overeenkomstig in samenstelling behoeft 
te zijn. Want deze nucleïnezuurhoudende korrels kleuren zich b.v. 
op dezelfde wijze als de mitochondria in de levercellen, welke zeer 
vermoedelijk uit verbindingen van phosphati bestaan. Met methyleen- 
blauw gekleurd en daarna gedifferentieerd met 1 procent zwavel- 
zuur, vertoonen de volutinekorrels zich volstrekt niet altijd meta- 
chromatisch, zooals ook door Meyek is aangegeven. Groote cellen 
hebben vaak een diffuus gekleurde vacuole welke paarsrood, dus 
metachromatisch is gekleurd; de korrels zijn vaak donkerblauw, 
zoowel na formol- als na alkoholfixatie. 
Ook is het gebruikte methyleenblauw-preparaat niet onverschillig 
voor den graad der metachromasie. In methyleenblauw „p patent” 
werd b.v. meer metachromasie gevonden dan in „methyleenblauw 
van Grübler voor bacteriën”, welk laatste preparaat vermoedelijk 
zuiverder is. Met toluidineblauw daarentegen zijn bijna alle korrels 
metachromatisch gekleurd. Als kriterium mag de metachromasie dus 
zeker niet gelden. Het gaf mij, zooals op bldz. 1445 reeds is gezegd, 
ook aanleiding bij voorkeur den naam volutinekorrels te gebruiken. 
Behalve met deze anilinekleurstoffen kan men ook met carbolfuchsine 
de korrels aantoonen, verder met de kleurmethode van Unna (een 
mengsel van 2 basische kleurstoffen, pyronine en methylgroen, 
] ) Voor nadere kennis omtrent Torula monosa, zie Kluyver, Biochemische 
Suikerbepalingen. Diss. Delft 1914, bldz. 16. 
