1459 
asparagine en een spoor KN0 3 . B overeenkomstige vloeistof -j- 0,1 
procent KH 2 P0 4 . Vóór de vergisting red uetiebepaling = 2,25 procent 
glycose. 
A geënt met volutinevrije cultuur, B met volutinehoudende cultuur 
van Torula monosa. Na 48 uur in A nog 2.06 procent glycose. 
B eveneens 2.06 procent glycose. 
Maart 1917. A 15 cM :! cultuurvloeistof met glycose, 0,2 procent 
asparagine, 0,05 procent MgS0 4 en een spoor KNO a . B. overeen- 
komstige vloeistof +0,1 procent KH a PO„. A geënt met volutine- 
vrije; B met volutinehoudende cultuur van Lactosegist. Vóór de 
vergisting reductiebepaling = 2,04 procent glycose. Na 48 uur in 
A nog 1.53 procent glycose. 
B 1.44 procent glycose. *) 
Er kan dus niet aan getwijfeld worden, dat bij Torula monosa, 
Saccharomyces cerevisae en Lactosegist gisting plaats heeft onafhan- 
kelijk van de volutine en dat zelfde geldt vermoedelijk voor andere 
zymasehoudende hypho- en blastomyceten. Dat in sommige proeven 
de gisting in denzelfden tijd iets sterker is in de phosphaathoudende 
controlecul turen, kan zeker geen verwondering wekken. Ik heb er 
namelijk reeds vroeger op gewezen, dat volutine op phosphaathou- 
denden bodem sterker groeit, dat dus het aantal cellen, dat deelneemt 
aan het gistingsproces hier aanzienlijker moet zijn. Ook is bekend, dat 
de aanwezigheid van phosphaat de gisting bevordert en men kan 
natuurlijk de proeven niet zoodanig inrichten, dat men dezen invloed 
onafhankelijk van de vorming van volutine bestudeert. Door Harden 
en Young * 2 ) is zelfs de noodzakelijkheid van phosphaten bij de gisting 
zeer waarschijnlijk gemaakt. Volgens de bekende, volgens deze onder- 
zoekers opgestelde formule zou het gistingsproces op de volgende 
wijze geschieden : 
C 6 H 12 0 6 +2 P0 4 Na 2 H = C 6 H 10 O 4 (PO 4 Na 2 ) 3 +2 C0 3 +2C 2 H 6 0H+2 H 2 0. 
C c H 10 O 4 (PO 4 Na 2 ) 2 + 2 H 2 0 = C e H 12 0 6 + 2P0 4 Na 2 H. 
Uit mijn proeven blijkt nu, hoe sporen van phosphorusverbindin- 
gen in een cultuurvloeistof, sporen te gering om volutine te doen 
vormen, voldoende zijn om — als de voorstelling van Harden en 
Young juist is — deze chemische omzettingen tot stand te brengen. 
Dat dit organische en geen anorganische phosphorusverbindingen 
zijn, behoeft geen bezwaar te wezen ; men denke slechts aan de 
x ) De heer J. Best, arts, was zoo welwillend deze drie laatste bepalingen voor 
mij te verrichten. 
2 ) Proceedings of the royal society vol. LXXX1I, bldz. 321. Zie ook Euler en 
Hammarsten Biochem. Zeitschr. Bd. LXXVI, 1916, bldz. 314. 
