1467 
Vervolgen wij de zenuw verder perifeerwaarts, dan zien we 
successievelijk een reeks veranderingen optreden, die vasthoudend 
aan het principe van de intraprotoplasinatische ligging do neurofibrillen, 
aan deze laatsten gelegenheid tot vrijere ontplooiing bieden. 
Allereerst zien we binnen het neurilermna de rnergscheede zich 
splitsen. Verder zijn nu dus de neurofïbrillen verdeeld over meerdere 
bundels, die, ieder door een inergscheede omhuld, gezamenlijk in- 
gesloten liggen in het protoplasma van de relatief in omvang toe- 
genomen ScHWANN-cel. (Fig. 2.) Onafhankelijk van elkaar, zullen een 
voor een dan die fibrilbundels later hun mergscheede verliezen. 
Dan bestaat de zenuw dus op dwars-doorsnede uit één gevacuoli- 
seerde protoplasma-massa, en als daar straks in den merghoudenden 
axon het axoplasma, vinden we nu het geheel vacuolair gebouwd, 
en de (ibrillen gelegen binnen de de vacuolen omgrenzende plasma- 
schotten. (Fig. 3). 
\Jm 
I nhXi j i 
M 
Fig. 3. 
Fig. 2. 
Dw. dsn. als fig. I . 
De neurofibrillen zijn over 
vijf bundels verdeeld. De 
splitsing ligt voor een 
groot deel in de coupe- 
dikte. 
Gevacuoliseerde zenuwvezel uit de tast- 
bal van een kat. geïmpregneerd volgens 
Bielschowsky, en nagekleurd met hae 
m.-eosine. De dwarsgetroffen fibrillen 
zijn als zwarte puntjes in de plasma- 
schotten zichtbaar. Het geheel is wat 
geschrompeld. 
Hier is dus de scheiding vervallen tusschen ScHWANN-cel en 
axoplasma, en de conclusie ligt voor de hand, dat inderdaad neuri- 
lemma en ascylinder één en dezelfde zaak is. Uit de figuren blijkt 
nog, dat, zooals ik zeide, geenszins allle mergsubstantie tegelijk uit 
de zenuwbaan op een bepaald niveau verdwijnt. Frequent zijn 
tusscheustadia (fig. 4), waar men eensdeels in grootere protoplasma- 
