1469 
Indien we daarentegen in ons praeparaat de zenuw verder naar 
de periferie vervolgen, dan zien we de aangevangen decompositie 
van de fibrilbundels consequent voortgaan. En band aan hand hier- 
mee neemt ook de vacuolisatie van het lemmoblastplasma toe, tot 
eindelijk de dwarsdoorsnede het in tig. 5 — 6 gereproduceerde beeld 
Fig. 5. 
Fig. 6. 
Als fig. 3. Twee coupes door het uiterste deel van een zenuwvezel, te 
midden van het omgevende bindweefsel. Sterke vacuolisatie, fibrillen in 
de tusschenschotten. 
Men merke op de totale afwezigheid van kunstmatige schrompeling 
in deze afbeeldingen, zoo goed als in fig. 4. 
geeft. Blijkbaar zijn we dicht bij het einde. Daar is de vacuolisatie 
ad extremum voortgeschreden. Men zou dergelijke subtiele vormin- 
gen haast niet als zenuwelementen herkennen, indien men niet bij 
draaiing van de micro metersch roef de neurofibrillen bij hun verloop 
dwars of scheef door de coupe vervolgen kon, evenals tot dusver 
in een protoplasmaschot ingesloten. 
Ik meen, dat wij deze beelden moeten interpreteeren als doorsne- 
den van z.g. vrij eindigende zenuwen. Ik baseer deze meening op 
het feit, dat de zenuwen, die de tastlichaampjes innerveeren, tot 
hun doortreding door de kapsel hun normale structuur van merg- 
houdende zenuw behouden. 
Wat evenwel de vrije eindigingen betreft, we danken de gegevens 
daaromtrent bijna uitsluitend aan de methyleenblauwpraeparaten van 
Dogiel, Ruefini, Ceccherelli, OoGGr, e. a. En hoeveel ook de meihy- 
leenblauw-methode onze kennis van het perifere zenuwstelsel heeft 
verrijkt, het is een feit, dat zoowel de fijnste eindvertakkingen, als 
de verhouding van deze tot de omgevende elementen, daarmee niet 
of slechts zeer gebrekkig worden zichtbaar gemaakt. Daardoor wordt 
het verklaarbaar, dat de fijnere structuurbeelden welke ik afbeeldde, 
tot dusverre werden miskend. Aan den anderen kant is het voor 
de hand liggend, hoe gemakkelijk deze ijle vormingen te midden 
van het bindweefsel zullen worden over het hoofd gezien. En toch 
gelukt het zonder veel moeite, wanneer men op de herkenning er 
van gespitst is, de successieve vormen van de zenuw, ook in niet 
