1470 
specifiek behandelde, mits goed gefixeerde praeparaten terug te 
vinden. 
Ten slotte heb ik mijn aandacht gevestigd op de lichaampjes van 
Meissner. En, al is het mij op het oogenblik nog niet mogelijk 
daaromtrent een einduitspraak te doen, ik heb uit goedgelukte 
BiELscHOWSKY-praeparaten de overtuiging gekregen, dat ook zij ge- 
bouwd zijn volgens het principe, dat wij nu reeds voor de lichaam- 
pjes van Grandry en de z.g. vrijeindigende zenuwstammen hebben 
leeren kennen, d. w. z. dat ook in de MEissNER-lichaampjes de 
neurofibrillen intraprotoplasmatisch gelegen zijn binnen cellen, die 
ook weer aan de elementen van de lemmoblastbaan zouden moeten 
worden gelijk gesteld. 
Nadere studie moet mij nog leeren, in hoeverre het noodig zal 
blijken, onze inzichten omtrent de samenstelling van het Meissner- 
lichaampje aan een algeheele herziening te onderwerpen. 
Eindelijk dan, wil ik er nog op wijzen, dat de veranderingen 
die de zenuw gedurende haar verloop vertoont, behalve met de door 
Held verschafte embryologische gegevens, ook in volkomen overeen- 
stemming zijn met de successieve stadiën van een zenuw in regeneratie. 
In zijn in 1916 verschenen werk over ,, die Nervenregeneration” heeft 
prof. Boeke tegenover Cajal en Tello verdedigd, dat de uit den 
centralen stomp uitgroeiende neurofibrillen verloopen in het proto- 
plasma van de banden van Bünger. Deze banden, de woekerings- 
producten van de ScHWANN-scheede, zijn geen buizen gevuld met 
vloeistof waarin de fibrillen flotteeren, maar soliede vormingen, de 
analoga of homologa van Held’s lemmoblastbanen. Oorspronkelijk 
dus soliede, reageeren zij op het ingroeien der fibrillen met vacuo- 
lisatie, met dien verstande, dat steeds de fibrillen in de tusschen- 
schotten tusschen de vacuolen en om de vacuolen heen te vinden 
zijn. In een later stadium ziet men volgens de beschrijving groeps- 
gewijs de fibrillen door mergsubstantie omgeven worden. Zoo komt 
dan het stadium tot stand, dat binnen één dwarsdoorsneden band 
van Bünger meerdere mergscheeden getroffen worden. En hierop 
volgt dan de splitsing van het protoplasma, zoodat ieder splitsings- 
product, door eigen ScHWANN-scheede omhuld, een eigen individueel 
bestaan krijgt. 
Eén voor één is voor ieder van deze stadiën een overeenkomstig 
beeld onder mijn teekeningen te vinden. Wat naar het onderzoek 
van prof. Boeke successieve stadia waren in de ontwikkeling, zij 
’t ook postembryonale ontwikkeling, werd door mij in het verloop 
van een zenuw, gaande van centraal naar perifeer achtereenvolgens 
teruggevonden. Men zou haast zeggen, dat centraal de zenuw allengs 
