1501 
T k = 10,10 X 1 16,6 = 1178° abs. = 905° C. 
Men ziet dus dat Oailletet c.s. bij 880° al zeer dicht bij de 
kritische temperatuur van kwik, nl. ± 900° C., zijn geweest; deze 
ligt wellicht nauwelijks 20° hooger dan de hoogste temperatuur, 
waarbij zij nog een dampdrukbepaling hebben uitgevoerd (880° C.). 
Zou het met het oog op dit feit niet wenschelijk zijn de kritische 
temperatuur van kwik eindelijk eens proefondervindelijk te bepalen? 
Waar het Rotinjanz mogelijk was die der kwikhalogeniden te 
bepalen, welke resp. bij 976°, 1011° en 1072° abs. liggen, zal het 
wellicht mogelijk zijn ook tot ± 1200 abs. te komen (bij het smelt- 
punt van zilver, nl. 960° C., is men reeds ver boven de kritische 
temperatuur van kwik). 
De eenige, die een eenigszins aannemelijke waarde voor T k bij 
Hg berekende, was Happel (Ann. der Ph. (4) 13, 351 (1904)), welke 
1370° abs. aangaf, d.i. slechts 100° hooger dan door mij in 1916 
werd herekend (1260° abs.) Maar de waarde van Königsberger (1912), 
nl. 1270° C. (1543 abs.), en die van Bender (1915), nl. > 1500°C. 
(j> 1773° abs.), zijn zeer zeker te hoog. Dan zoude, daar ƒ Tk niet 
ver beneden Tk slechts = 3080 bedraagt (dit volgt met absolute 
zekerheid uit de dam pdruk waarnemingen, zie boven), de waarde 
van den factor ƒ bij hooge temperaturen slechts = 2, of zelfs 1,7 
zijn, in plaats van tot 2,8 te naderen (zie onder), terwijl deze factor 
tusschen 0° en 100° C. reeds ongeveer 2,7 a 2,6 is — afgezien 
nog van het feit, dat men alsdan voor au en bk geheel onwaar- 
schijnlijke waarden zou vinden 1 ). 
Voor yk berekenen wij : 
log pk = 0,1877 + 2,0668 — 2,2545, 
d. w. z. 
pk — 180 atm. 
Ten einde eenige meerdere zekerheid aangaande de waarden van 
Tk en p k , alsmede van | /ak en bk te verkrijgen, kan men nog de 
volgende berekening maken. 
Uit ƒ Tk = 3080, ƒ -f- log pk = 4,880 volgt nl. met ƒ resp. = 2,5, 
2,6 en 2,65: 
!) Wat de waarde van a betreft, zoo heb ik er mij van overtuigd, dat uit de 
samendrukbaarheid van kwik bij 0°, 110° en 192° C nagenoeg dezelfde waarde 
van a volgt als uit de kwikhalogeniden voor ak werd berekend. En wat bk 
betreft : zelfs in de onderstelling dat Hg 2 bij vloeibaar kwik de stoechiometrische 
eigenschappen heeft van me/'cwro-verbindingen, zou uit de densiteiten van Hg 2 Gl 2 
en Hg 2 Br 2 voor Hg (per Gr. atoom) in Hg 2 een waarde volgen, welke slechts 
weinig lager uitvalt dan voor Hg bij de wemm'-verbindingen werd gevonden, 
(nl. circa 140. 10—5 in pl. v. 150.10-5). 
