1504 
hooge waarde van Tk-T s (d.w.z. >1,7) vindt men ook bij Argon, 
Krypton, Xenon, Niton (1,73 — 1,79), bij de Halogenen (1,75 al, 72), 
bij O, (1,71), bij P, Sb en Bi (1,75 — 1,77), maar 1,86 werd nog niet 
bereikt. Yan de verbindingen noemen wij HC1 (1,711, HBr (1,78), Hl 
(1,79), H 2 0 (1,71), H a S en H a Se(l,77), PH 3 (1,75), CS a (1,71), CH 4 
(1,75), H . COH (1,97), terwijl de drie kwikhalogeniden, door 
Rotinjanz onderzocht, 1,69 a 1,71 geven. 
5. Ten slotte wil ik er nog op wijzen, dat niet alleen uit de 
dichtheden der kwik-halogeenverbindingen (zie § 1) voortvloeit 
bk = 150 X 10— \ maar ook uit de dichtheid van kwik zelf. Immers 
uit de bepalingen van Dewar (1902), die voor de dichtheid bij 
— 188° C. de waarde 14,382 vond, en die van Mallet, welke voor 
de densiteit bij — 39° aangaf 14,193, volgt dat de grensdichtheid 
]) 0 bij ongeveer - — 250° (daar beneden heeft geen merkbare voluum- 
vermindering meer plaats) zal bedragen 14,46. 200,6 Gr. kwik 
nemen dan een ruimte in van 200,6 : 14,46 — 13,87 ccM., d. w. z. 
= 13,87 : 22412 = 61,9 . 10— 5 in z.g. normale eenheden. Dit is dus 
b 0 =v 0 . Nu is volgens een onzer formules bk'-b 0 = 2y, derhalve 
bk = 61,9 . 10 ~ 5 X 2,4 = 149 . 10 ~ 5 , geheel identiek aan de waarde 
welke wij boven (§ 4) met />=180 atm. vonden. Wij kunnen dus 
wel met zeer groote zekerheid de waarde van bk bij kwik op 
150 . 10— 5 stellen. 
De waarde van Dk vindt men uit de formule Dk-- D 0 : 2(1 -(-y)= 
= 14,46 : 4,4 = 3,3. 
Recapitulerende, is dus waarschijnlijk bij kwik: 
T k = 1172° abs. (± 900° C.) ; pk = 180 atm. ; dk= ± 3,3 
^=149.10- 5 ; |/a fc = 10,74.10- 2 ; 2y = 6*: è 0 = 2,4 ; ^=±6,4 
Tk-.T 8 = 1,86 ; Tk: n, = 5,0. 
Deze waarden zijn vrij zeker; de kritische temperatuur ligt — de 
dampdrukwaarnemingen tusschen 500° en 880° in aanmerking ge- 
nomen — nog bijna 100° lager dan ik in 1916 had berekend, en 
slechts 20° hooger dan de hoogste temperatuur waarbij Cailletet c.s. 
hun dampdrukbepalingen hebben uitgevoerd. 
Dat het bij lagere temperaturen den schijn heeft dat de kritische 
temperatuur van kwik veel hooger ligt (zooals o.a. Kömgsberger en 
Bender meenden), komt daarvandaan, dat de uitzetting van vloeibaar 
kwik bij die temperaturen (0° — 300° C.) abnormaal klein is. Maar 
dit moet aan nog onbekende storende omstandigheden (associatie bv.) 
worden toegeschreven. Evenmin als men uit de abnormale uitzet- 
baarheid van water in de buurt van 4° C. (en nog ver daarboven) 
