lijke bewaking buiten het gebouw ; de aanwezigheid van ijzeren 
brandschermen ; dit alles geeft voldoende waarborg dat, zoo al eens 
een begin van brand mocht ontstaan, spoedige onderdrukking zal 
kunnen plaats hebben. 
Intusschen blijft het geraden, het gebruik van vlammen in of bij 
het gebouw te vermijden. De commissie geeft bijv. in overweging, 
niet toe te laten dat bij het soldeeren van dakgoten of andere 
metaaldeelen warmtebronnen worden gebezigd wier temperatuur 
hooger is dan 500° C. Immers er zijn voorbeelden dat na het 
gebruik van soldeerlampen houtwerk is blijven doorsmeulen onder 
het gesoldeerde metaal, zonder dat de werkman dit had opgemerkt, 
en dat dan na eenigen tijd brand uitbrak. Bij het afbranden van 
verf dreigen dergelijke gevaren. Door streng deskundig toezicht bij 
de uitvoering van reparaties enz. kunnen zij worden ontgaan. 
Bijzondere aandacht heeft de commissie geschonken aan de vraag 
of het stelsel der bliksemafleiders geacht mocht worden te voldoen 
aan de eisehen, die men tegenwoordig meent aan dit beveiligings- 
middel te moeten stellen. 
' De afleiders zijn indertijd aangebracht volgens aanwijzingen eener 
commissie, bestaande uit de Heeren Van der Waals, Lorentz en 
Kamerlingh Onnes, die in November 1895 haar antwoord op een 
desbetreffend schrijven van den Minister aan de Afd. der Akademie 
voorlegde (Versl. IV, blz. 158). 
Sedert dat tijdstip hebben de algemeene gezichtspunten aangaande 
middelen tot bestrijding van het bliksemgevaar geen sterke wijzigingen 
ondergaan. Alleen zou men kunnen zeggen dat de nieuwere statis- 
tische, experimenteele en theoretische onderzoekingen op dit gebied 
er toe geleid hebben, thans nog meer dan vroeger waarde te hechten 
aan het maken van geleidende verbindingen tusschen het (zooveel 
mogelijk kooi vormige) afleiderstelsel aan den buitenkant van het 
gebouw en de binnen het gebouw aanwezige metaalmassa’s. In 
deze richting toch wijzen de resultaten der onderzoekingen van 
Lodge, Findeisen, Lindner, van Gulik, terwijl ook de commissies, die 
in de jaren 1906 en 1911 aan de Natuurk. Afd. der Akademie advies 
hebben uitgebracht over de bliksemafleiders van het Rijks Museum 
te Amsterdam en van de St. Janskerk te Gouda, gewicht hechtten 
aan het maken van zulke aansluitingen binnen het beschermde gebouw. 
Bij een rondgang door het Mauritshuis is aan de tegenwoordige 
commissie gebleken, dat dit beginsel nog niet voldoende is in het 
oog gehouden. Snelle ontladingen in den afleider kunnen aanleiding 
geven tot zoo sterke spanningswisselingen in andere, vooral lange 
geleiders binnen het gebouw, dat brand wekkende vonken over- 
