18 
dan vindt men de van (6) weinig verschillende vergelijking! 
= 0.113 + 0.539 + 0.495 
Beter nog dan uit de andere groepeeringen treedt in (7) de overwegende 
invloed der oostelijke stations Mühlhausen en Sylt op den voorgrond. 
Een berekening der andere vergelijkingen en een partieele c.c. 
zou in dit geval alle beteekenis missen. 
Als geheel beschouwd levert (7) toch een verbetering daar de 
algemeene correlatie-coëfficiënt zeer groot is nl. : 
R — 0.9953 
waaruit volgt, voor de berekening in één geval, de waarschijnlijke fout : 
w = 0 539 mM. 
Natuurkunde. — De Heer Zeeman doet eene mededeeling over : 
,,De meesleepingscoë/Jicient van Fresnel voor verschillende 
kleuren.” ( Tweede gedeelte ). 
Een eerste reeks van proeven werd genomen met geel, groen en 
violet (4358) kwiklicht. Daar de meesleepingscoëfficient slechts lang- 
zaam met de golflengte verandert, is zulk een groote homogeniteit 
van het invallende licht onnoodig, en levert het zelfs met het oog op 
de lichtsterkte een voordeel op met een beperkt deel van een continu 
spectrum te werken. In een tweede reeks van proeven heb ik daarom 
het licht van een booglamp (12 Auip.) ontleed met een spectroscoop van 
constante deviatie, dien ik als monochromator had ingericht, door het 
oculair weg te nemen en door een spleet te vervangen. De. mono- 
chromator werd geijkt met kwik- en heliumlijnen. Bij iedere aflezing 
op den trommel van de schroef, die het tafeltje draait waarop het 
prisma zich bevindt, kon de gemiddelde golflengte van het gebezigde 
licht met eene nauwkeurigheid van enkele ANGSTROM-een heden bepaald 
worden. Zooals uit herhalingen der ijking in den loop der proeven 
bleek, kon die gemiddelde golflengte steeds met de genoemde nauw- 
keurigheid worden gereproduceerd. Dat nu is ruimschoots voldoende, 
daar bijv. in het groene deel van het spectrum door eene verandering 
van X = 5400 in X = 5500 en bij de meest voorkomende snelheid 
van het water, de verplaatsing der interferenties trepen van 0.660 tot 
0.675 van den streepafstand wordt. Zelfs eene verandering van 
10 A.E. in de golflengte van het gebezigde licht komt dus nog slechts 
met 0.0015 van den afstand der interferentiestrepen overeen, terwijl 
de waarschijnlijke fout van de einduitkomst van de orde 0.005 is. 
Om den stand der interferentiebanden te bepalen, heb ik behalve 
van oculairwaarnemingen bij een paar proeven, van twee of eigenlijk 
drie procédé’s gebruik gemaakt. In één reeks van proeven was in 
