38 
a 250° in een H 2 S stroom te verhitten. Ter verwijdering van ge- 
occludeerde gassen werd het daarna nog in vakuum op 300 a 350° 
verhit. Het bevatte 66.2 % Cu (theoretisch 66.46 °/ 0 ), 
De S0 2 ontwikkeling wordt reeds bij ± 150° waarneembaar, 
echter is bij deze temperatuur de reaktiesnelheid zóó gering, dat het 
praktisch onmogelijk is, door verhitting bij konstante temperatuur 
het evenwicht te bereiken. Daarom werd eerst tot een hoogere 
temperatuur (meestal tot 220 a 240°) verhit tot zich een belangrijke 
hoeveelheid S0 2 ontwikkeld had, en daarna zeer geleidelijk afgekoeld 
tot een temperatuur bereikt werd waarbij S0 2 adsorptie intrad. Nu 
werd deze temp. gernimen tijd konstant gehouden, telkens geringe 
hoeveelheden S0 2 weggezogen en geconstateerd of wederom absorptie 
optrad. Aldus was het mogelijk den evenwichtsdruk binnen 20 — 30 mM. 
in te sluiten ; nauwere grenzen konden bij deze zéér traag verloopende 
reaktie niet verkregen worden. Tabel II geeft de resultaten weer : 
TABEL II. 3CuS + CuS0 4 ^ 2Cu 2 S + 2S0 2 (fig. 2 lijn I). 
T 
P 
95 
180 
121 
246 
159 
443 
175 
716 
Ook na eenige evakuaties werden steeds weer deze drukken 
bereikt. Het reaktieproduct was na afloop dezer metingen nog 
poedervormig, de kleur was van zwart in grijs veranderd, Cu 2 0 
kon er niet in worden aangetoond. De gemeten drukken zullen dus 
werkelijk betrekking hebben op het bovengenoemde monovariante 
evenwicht. 
/ 
7. Op geheel dezelfde wijze werd de reaktie Cu 2 S -f- 2 CnS0 4 
2 Cu 2 O -f- 3 S0 2 onderzocht. Ook deze verloopt bij temperaturen, 
waarbij de evenwichtsdruk kleiner dan 1 atmosfeer is, zeer lang- 
zaam, zoodat het ook hier ondoenlijk is door verhitting op konstante 
temperatuur het evenwicht te bereiken. Het was daarom noodig den 
druk te benaderen, op dezelfde wijze als boven beschreven. 
Daar al spoedig bleek, dal onze waarnemingen zeer afweken van 
die van Schènck en Hempelmann, herhaalden wij de drukmetingen 
