ho 
liet geheele gebied der zoogdier-odontologie deed gevoelen. Dit begrip 
is de z.g.n. prelacteale dentitie. Als zoodanig onderscheiden ge- 
noemde schrijvers een gebitreeks, die aan de melktandreeks zou zijn 
voorafgegaan. Men zou dus bij de zoogdieren minstens drie gebitten 
moeten onderscheiden : de prelacteale, de lacteale en de permanente. 
Bij de buideldieren zou van deze drie de lacteale het functioneerend 
gebit vormen, van het permanent gebit zou slechts één tand (de 
laatste premolaar) worden aangelegd, en van het prelacteale zouden 
oritogenetisch in verschillend aantal wel tandjes worden aangelegd, 
doch deze zouden nimmer tot volle ontwikkeling komen, en steeds 
geresorbeerd worden. 
Hoe werden nu de onderzoekers tusschen 1890 en 1900 tot deze 
meening geleid ? Uit het embryologisch onderzoek omtrent de 
ontwikkeling van het marsupialiergebit bleek, dat zonder twijfel 
ook bij deze diervormen twee gebitreeksen aangelegd werden. En 
de topografische verhouding der kiemen van de tanden van elk 
dezer reeksen, was volkomen gelijk aan die welke men bij den gebit. 
aanleg der monodelphe zoogdieren aantreft, de kiemen n.1. dereene 
reeks liggen wangwaarts van die van het andere gebit en alterneeren 
met deze. Het bleek nu echter, dat in tegenstelling met de mono- 
delphe zoogdieren, de tandjes der bukkale of buitenste reeks rudi- 
mentair worden, terwijl de kiemen van de binnenste reeks zich lot 
het functioneerend gebit ontwikkelen. Zoo op het eerste gezicht zou 
men dus in deze waarnemingen de bevestiging hebben kunnen zien 
van de opvatting der oudere anatomen, dat het functioneerend gebit 
der Marsupialiers met de tweede dentitie of het permanente gebit 
der Monodelphia overeenstemt, want ook dit laatste ontstaat uit de 
binnenste reeks der tandkiemen. Had Kükentfïal nu maar deze zoo 
voor de hand liggende interpretatie aan zijn waarnemingen gegeven, 
zoooals bijv. in 1897 door Wilson en Hill *) geschied is, dan zoude 
veel begripsverwarring en tegenspraak in de odontologische litera- 
tuur ons zijn bespaard gebleven. 
Doch Kükenthal liet zich misleiden door een histologisch ver- 
schijnsel, waaraan hij een overwegende, en m.i. onjuiste beteekenis 
toekende. Hij zag n.1. dat de vrije rand van de tandlijst, nadat de 
kiemen der binnenste reeks waren aangelegd zich een weinig verdikte. 
Deze ontwikkeling nu trok in bijzondere mate zijn aandacht, en hij 
kende hieraan een beteekenis toe, die den grondslag voor zijn theorie 
vormde. Hij beschouwde n.1. deze aanzwelling als de aanduiding 
van nog een tandreeks, zoodat bij de Marsupialiers drie tandreeksen 
9 Development and succession of teeth in Perameles Quat. Journ. of mikrosk. 
Sc. Vol. XXXIX. 1897. 
