52 
ontstond. Bij beide groepen treft men den aanleg van twee reeksen 
van tandkiemen aan, een buitenste en een binnenste. Doch in stede 
deze met elkander te homologiseeren, wordt de binnenste reeks der 
didelphe zoogdieren met de buitenste der monodelphe geïdentificeerd, 
terwijl de binnenste reeks van deze laatste bij de Marsnpialiers 
teruggezien wordt in een eenvoudige aanzwelling van den eind- 
rand der tandlijst, waarin nog nimmer een spoor van werke- 
lijke tandontwikkeling is waargenomen, terwijl de buitenste rij 
teruggevoerd wordt tot een hypothetische gebitreeks die, bij de 
hypothetische stamvormen der zoogdieren gefunctioneerd zou hebben. 
Afgezien van het gewrongene in deze voorstelling, moet het toch 
a priori al weinig waarschijnlijk voorkomen, dat de gebitreeks, die 
bij de monodelphe zoogdieren als blijvend gebit zulk een overwegende 
beteekenis heeft, bij de primitiever didelphe zoogdieren, zelfs embryo- 
naal spoorloos verdwenen zou zijn. Men zou toch, een oogenblik 
zich stellend op het standpunt van Kükenthal, dat er oorspronkelijk 
drie reeksen van tanden geweest zijn, moeten verwachten, dat waar 
de z.g.n. prelacteale tandreeks zich nog vertoont, als een aantal wei 
kleine, maar volledig gevormde tandjes, toch ook nog iets van die 
binnenste reeks zou te zien zijn, te meer daar het toch juist deze 
is die zich bij de monodelphe zoogdieren zoo krachtig ontwikkelt. 
En zeker te meer, omdat volgens Kükenthal een der tanden van 
die binnenste reeks, niet rudimentair wordt doch ten volle tot 
ontwikkeling komen zou 1 ). Terwijl dus één element dezer binnenste 
reeks een volledige ontwikkeling doorloopt, zoude van alle anderen 
de ontwikkeling steeds ten volle onderdrukt zijn. Dit is zeer in 
tegenspraak met wat men bij de buitenste der onderstelde drie rijen 
waarneemt, die ook niet meer het aanzijn aan volledig ontwikkelde 
tanden geeft, doch waarvan toch de elementen zoo dikwijls als 
welgevormde tandjes, die na hun vorming geresorbeerd worden, 
optreden. Dit verschil in ontwikkelingspotentie tusschen de buitenste 
en binnenste reeks bij de didelphe zoogdieren, zou m.i. alleen te 
verklaren zijn door aan te nemen, dat dan de binnenste reeks reeds 
lang vóór de buitenste in haar ontwikkeling is onderdrukt. Doch 
in dat geval zouden de stamvormen der Marsu pialiers niet drie, doch 
slechts twee tandreeksen gehad hebben die echter niet met de beide 
reeksen der monodelphe zoogdieren zouden hebben overeengestemd. 
De overwegende, en door niets gemotiveerde beteekenis die 
Kükenthal, Röse en Dependorf aan de aanzwelling van den eindrand 
der tandlijst bij de Marsnpialiers gegeven hebben, heeft de gebits- 
problemen in niet geringe mate ingewikkelder gemaakt. Wilson en 
l ) Deze meening is echter zooals hiervoor opgemerkt onjuist. 
