53 
Hill hebben dit reeds in 1897 in liet licht gesteld, door er in het 
bijzonder op te wijzen, dat in dit verdikte tandlijsteinde niet de 
minste sporen van plaatselijke aanzwelling te zien zijn, die op begin 
van aanleg van eenigen tand wijzen zou. Volgens hen ontstaat het 
vrije tandlijsteinde eenvoudig tengevolge van de afsnoering der tand- 
kiemen van de tandlijst. Toch is hiermede zooals later zal worden 
aangetoond niet alles omtrent dit vrije tandlijsteinde gezegd. 
Kükenthal postuleerde dus reeds drie tandreeksen bij de Marsupi- 
aliers : een prelacteale, lacteale en permanente. Doch hiermede waren 
de verwikkelingen van dit gebitsprobleem nog niet ten einde. Want 
ook aan de linguale zijde van den aanleg der kiezen werd het z.g.n. 
vrije tandlijsteinde waargenomen. Kükenthal nu, en andere schrijvers, 
zijn van meening dat de kiezen uit de samensmelting van den aanleg 
van tanden van twee reeksen ontstaan, n.1. van elementen van het 
lacteale en het permanente gebit. Door deze hypothese was men 
gedwongen aan het vrije tandlijsteinde linguaal van den aanleg der 
kiezen een andere beteekenis toe te kennen, dan aan dat, linguaal van 
de meer naar voren gelegen tanden. Bij deze laatste was het een 
aanwijzing van de verloren gegane reeks der permanente tanden, 
maar aangezien deze laatste ook bij de Marsupialiers in de vorming 
der kiezen zou zijn opgenomen, kon het vrije tandlijsteinde aan de 
linguale zijde der Marsupialierkiezen alleen de beteekenis hebben 
van nog een vierde reeks van tanden. Zoo ontstond in de odontolo- 
gische literatuur het begrip eener reeks van post permanente tanden. 
Wij zien dus dat achtereenvolgens uitsluitend op grond van de 
beteekenis die men aan het vrije tandlijsteinde toekende, in de 
odontologie de begrippen prelacteale en postpermanente tanden 
werden ingevoerd, en dat bovendien de homologiseering der gebitten 
van didelphe en monodelphe zoogdieren een andere werd, dan die 
welke de oudere vergelijkende anatomen gegeven hadden. Afgezien 
van bedenkingen van meer feitelijken aard, die straks zullen ont- 
wikkeld worden, is in ’t algemeen de vraag gewettigd, of het 
verdedigbaar is, op zulk een zwakken grondslag een theorie op te 
bouwen van zoo verregaande 'strekking, en morphologische deducties 
van zoo ingrijpende beteekenis te maken met zulk een zwak, en in 
zijn beteekenis aanvechtbaar uitgangspunt. En al hadden geen andere 
gronden mij er toe geleid om de theorie van Kükenthal als onjuist 
te verwerpen, dan zoude zij mij reeds door de algemeene zwakheid 
harer innerlijke constructie weinig^aannemelijk voorkomen. 
Dat echter deze theorie zich meerdere aanhangers verwerven kon, 
vond zijn grond daarin, dat er geen argument aan te voeren was, 
waardoor zij a priori onaannemelijk verklaard kon worden, maar 
