54 
zeker ook wel, omdat door deze theorie schijnbaar een verbinding 
gevormd werd tusschen de verschijnselen van gebitswisseling bij de 
reptilien en de monodelphe zoogdieren. Een der kenmerken van het 
reptiliengebit is de z.g.n. polyphyodonfie ; gedurende het leven komen 
een onbeperkt aantal tandwisselingen voor, en komen achtereenvolgens 
een grooter aantal tandreeksen tot ontwikkeling. Bij de zoogdieren 
d.e.t. komt slechts eenmaal tandwisseling voor, zij brengen slechts 
twee tandreeksen tot ontwikkeling, zijn diphyodont. Als uitzondering 
komt ook monophyodontisme voor, een tandwisseling grijpt niet plaats. 
Algemeen gold nu de ook wel voor de hand liggende meening, 
dat het diphyodontisme der zoogdieren uit het polyphyodontisme der 
reptilien ontstaan zou zijn, krachtens eene geleidelijke vermindering 
van het aantal tandwisselingen tot één, dus der gebitreeksen tot 
twee. En op grond dezer meening had dus de voorstelling, dat bij 
de buideldieren nog aanduidingen van vier gebitreeksen zouden 
voorkomen : prelacteale, lacteale, permanente en postpermanente, 
niets onaannemelijks. Integendeel. Deze interpretatie der verschijnselen 
verleende juist een steun aan de zoo logisch schijnende afleiding 
van het diphyodontisme uit het polyphyodontisme. Er waren dus 
wel factoren aanwezig, die aan de KüKENTHAL’sche theorie een 
gunstig onthaal verzekerden. 
Beschouwingen en overwegingen van meer algemeenen aard 
zouden, zooals boven reeds gezegd, deze theorie voor mij reeds 
weinig aannemelijk gemaakt hebben. Doch ik stel mij niet ten doel 
in deze mededeeling de zwakke zijde dezer theorie te gaan in ’t 
licht stellen, om daardoor tot mijn besluit te komen, dat zij niet 
juist zijn kan. Ik stel mij voor in ’t volgende van geheel andere 
gezichtspunten uitgaande de morphologische beteekenis van het 
Marsupialiergebit te onderzoeken. 
Voor eenige jaren is in de Zittingsverslagen dezer Akademie eene 
mededeeling van mij opgenomen betreffende de betrekking tusschen 
het zoogdier- en het reptiliengebit. In het bijzonder werd daarbij 
ingegaan op de vraag in hoeverre het diphyodontisme der zoogdieren 
afgeleid mocht worden van het polyphyodontisme der reptilien door 
vermindering van het aantal tandwisselingen. Bij zulk een afleiding 
gaat men uit van de onderstelling, dat het wisselingsproces van 
reptilien en zoogdieren volkomen homologe verschijnselen zijn. In 
de genoemde mededeeling, en in later verschenen uitvoeriger onder- 
zoekingen is aangetoond, dat deze onderstelling niet juist is. Het 
Avisselingsproces van reptilien en zoogdieren zijn twee principieel 
verschillende verschijnselen. Men mag dus het diphyodontisme der 
laatsten niet van het polyphyodontisme der eersten afleiden, En om 
