begripsverwarringen te voorkomen, die zouden kunnen ontstaan door 
den zin dezer woorden, waarin zich de oude opvatting afspiegelt, 
is het gewenscht deze termini te laten vervallen, en het essentieele 
in zoogdier- en reptiliengebit door andere termen aan te duiden. 
Deze zullen straks gegeven worden. 
Bij mijn onderzoek omtrent de morphologische beteekenis van 
het buideldiergebit, ben ik van den beginne af van een ander ge- 
zichtspunt uitgegaan dan de vroegere onderzoekers. Voor deze was 
het de vraag in welke betrekking staat het gebit der didelphe zoog- 
dieren tot dat der monodelphe, wat is er bij de buideldieren met 
hun afwezigheid van tandwisseling te vinden van de beide gebit- 
reeksen der monodelphen. Voor mij was het in hoofdzaak de vraag: 
in hoeverre treft men bij de buideldieren gedurende den gebitaanleg 
nog verschijnselen aan die kenmerkend zijn voor het gebit der 
reptiliën. Tot goed begrip van het antwoord op deze vraag moet 
dus een korte uiteenzetting voorafgaan der voornaamste ontwikke- 
lingsverschil nselën van het reptiliëngebit, vergeleken met die bij 
de zoogdieren. 
In de genoemde mededeeling is aangetoond, dat het reptiliëngebit 
ontstaat uit tandkiemen die op de tandlijst in twee rijen aangelegd 
worden, een rij op de buk kale vlakte dicht onder het epitheel der 
mondholte, en een tweede rij aan den vrijen onderrand van de lijst. 
Beide rijen liggen dus als een buitenste en binnenste ten opzichte 
van elkander, reden waarom zij als Exostichos en Enclostichos onder- 
scheiden werden. En daar de eerste aanleg van het gebit een twee- 
rijige is, kan dit dus als een „ distichisch ” worden aangeduid. 
Kenmerkend is voorts, dat de tandkiemen van beide rijen met 
elkander alterneeren. Het eerst worden de tandkiemen der exostichale 
rij zichtbaar en de hieruit ontstaande tanden zijn dan ook in hun 
ontwikkeling iets voor bij die der endostichale rij. Bij de zoogdieren 
treft men hetzelfde structuurbeginsel aan. Ook hier wordt het gebit 
in een bukkale rij — exostichos — , en een linguale rij of endostichos 
aangelegd, en als bij de reptilien alterneeren de elementen van beide 
rijen met elkander. Van beide vertebratengroepen is het gebit in 
aanleg dus distichisch. In den loop der verdere ontwikkeling treden 
nu echter essentieele verschillen tusschen het gebit van reptilien en 
monodelphe zoogdieren op. 
Bij de reptilien schuiven de endostichale tanden regelmatig tusschen 
de exostichale, zoodat in het functioneerend gebit beide reeksen 
in een enkele rij op of in de kaak zijn bevestigd. Het kenmerkende 
in de morphologie van het reptiliengebit is dus dat hierin beide 
reeksen van tanden te gelijker tijd functioneeren. Dit feit zoude ik 
