56 
tot uitdrukking willen brengen door het repliliengebit „havnastichisch” 
te noemen. En daar altans in den aan vang telkens tusschen twee 
exostiehale tanden een endostichale plaats neemt, en aan den op- 
houw van bet gebit deelneemt, de vermenging dus van beide reeksen 
een regelmatige is, moge ook dit feit in de kenschetsing van het 
reptiliengebit tot uitdrukking komen. Het funetioneerend gebit der 
reptilien is dus als een „ isokrasisch hamastiehisch” aan te duiden. 
Ten opzichte van dit kenmerk nu treedt een principieel verschil 
op tusschen reptilien en monodelphe zoogdieren. Want wel worden 
ook bij deze laatste de beide tandreeksen betrekkelijk kort na 
elkander aangelegd, doch de binnenste of endostichos ontwikkelt 
zich meestal veel langzamer en de elementen hiervan schuiven zich 
niet tusschen die van den expstichos in. Deze laatste vormt een goed 
aaneengesloten gebit waarvan de tanden in zekere regelmaat door- 
breken, en gedurende eenigen tijd functioneeren, terwijl de tanden 
van den endostichos onder het oppervlak blijven, zich langzaam ont- 
wikkelend. Hebben zij een bepaalden ontwikkelingsgraad bereikt, dan 
stooten zij de tanden van den exostichos, dat is dus het melkgebit, 
geleidelijk uit, nemen hun plaats in, en vormen het tweede of z.g.n. 
blijvende gebit. Het typische verschil tusschen reptilien- en zoogdier- 
gebit is dus, dat het funetioneerend gebit bij eerstgenoemde uit ele- 
menten van beide rijen samengesteld is, terwijl d. e. t. bij de zoog- 
dieren beide rijen na elkander functioneeren. Het gebit der mono- 
delphe zoogdieren onderscheid ik dus als een chorisstichisch tegenover 
het hamastichische der reptilien. Er moet echter op gewezen worden 
dat naar de onderzoekingen van Leche bij de Erinacidae het funeti- 
oneerend gebit eveneens uit een menging van de elementen van 
beide rijen bestaat. Dit is waarschijnlijk een uitdrukking van het 
zeer primitieve karakter dezer diergroep. 
In het voorafgaande is tevens het voornaamste kenmerk van den 
aard der landwisseling bij de zoogdieren aangegeven, de endostichale 
rij stoot de exostichale uit, m. a. w. de beide rijen volgen elkander 
op, het is een reekswisseling. Deze vorm van tandwisseling zal dan 
ook als ,, stichobolie ” worden onderscheiden. De wisseling bij de 
reptilien moet een geheel ander karakter dragen, daar hier toch 
beide rijen gelijktijdig het funetioneerend gebit samenstellen, van 
een vervanging van eene rij door een andere kan hier dus geen 
sprake zijn. De wisseling bij de reptilien draagt dan ook een veel 
meer elementair karakter. Bij deze diergroep toch is de productiviteit 
der tand lijst niet met den aanleg van één enkele exo- en endostichale 
tandreeks geëindigd. In tegendeel. Na den aanleg der endostichale 
reeks, verschijnt een derde tandreeks, die als de vervangreeks 
