57 
van den eerst aangelegden exostichos is te beschouwen, daarna 
verschijnt een vierde, die den eersten endostichos zal vervangen en zoo 
vervolgens. De elementen van deze volgende reeksen zijn ontstaan 
uit de matrices, waaruit die van de beide eerste reeksen ontstonden, 
en wel zoo, dat een matrix eerst een element levert voor den eersten 
exostichos, dan een element van den tweeden exostichos en zoo ver- 
volgens. Het tweede product van een matrix is bestemd om het 
eerste uit te stooten en te vervangen, om op zijn beurt weder door 
het derde product uitgestooten te worden. Alle producten van een 
zelfde matrix te zamen kan men als een tandfamilie onderscheiden. 
Elke tand dus bij de reptilien is als een generatie te beschouwen, 
die door een volgende, jongere generatie, die uit dezelfde matrix 
ontstaan is als de eerste, zal worden vervangen. Steeds zal dus een 
exostiehale tand worden uitgestooten door een exostiehalen. Er zijn 
dus evenveel tandmatrices in de tandlijst als het gebit functioneerende 
tanden heeft. Deze matrices blijven voortdurend produceeren. Bij 
sommige reptilien ligt een langer, bij anderen een korter tijd, tusschen 
de vorming van twee tandgeneraties. Bij de reptilien is dus van een 
reeksverwisseling geen sprake, daar beide reeksen gelijktijdig func- 
tioneeren. Hier draagt de wisseling het karakter, dat de successievelijk 
door een matrix gevormde leden eener familie in elkanders plaats 
treden. In tegenstelling tot de stichobolie der monodelphe zoogdieren, 
zoude ik dat proces als „ merobolie ” wenschen te onderscheiden. 
Hoe moet men zich nu de verhouding denken tusschen liet zoog- 
diergebit, waarin slechts eenmaal een exo- en endostichale reeks 
wordt aangelegd, en het reptiliengebit waarin een aantal exo- en 
endostichale tandreeksen, als even zoovele generaties elkander opvol- 
gen ? De eenvoudigste voorstelling is deze dat de tandmalrix bij de 
reptilien haar productiviteit over het geheele leven van het individu 
uitstrekt, telkens een elementair ge vormden tand doet ontstaan, terwijl 
daarentegen bij de zoogdieren de geheele productiviteit van een tand- 
matrix in de vorming van een enkel product opgaat, dat dan echter 
in potentie een grooter aantal elementaire tanden, een aantal tand- 
generaties omvat. Het is alsof in een zoogdiertand een geheele tand- 
familie der reptilien is samengedrongen. En dezen tandaanleg zal 
ik dan ook als ,, symphyomeer ” onderscheiden. 
De zoogdiertand is dus niet homoloog met een reptilientand, doch 
beantwoordt aan alle generaties die uit een matrix van den tandlijst 
ontstaan kan, dus aan een tandfamilie der reptilien. In de meeste 
gevallen zijn in het relief der zoogdiertanden twee, somtijds drie van 
zulke generaties te herkennen, zij zijn naar hun bouw dinieer of 
zeldzamer trimeer. 
