60 
Let best aantoonen aan het gebit van polyprotodonte marsu pialiers. 
Aan de verdere beschouwingen leg ik het gedeeltelijk ontwik- 
kelde gebit van een buideljong van Perameles obesula ten grondslag, 
en begin met de beschouwing van het onderkaaksgebit. In figuur 2 
/ : Z < r 3. 4- S 6 ? 6. 
& V © & uu v 
a S. ■ e d. e . ƒ ƒ• 
/A 3 
Fig. 2. 
is deze gebitsaanleg schematisch geschetst. In overeenstemming met 
andere onderzoekers trof ik hier een aantal wel aangelegde, doch 
zich niet verder ontwikkelende tandjes aan. Deze zijn in figuur 2 
gepunkteerd. 
Het schema waarin de tanden in hun topographische ligging ten 
opzichte van elkaar geschetst zijn, stelt den gebitaanleg voor alsof 
men de tand lijst van de bukkaalzijde ziet. Het is duidelijk dat de 
tandkiemen in twèe rijen liggen, een dichter bij het oppervlakte- 
epitheel, en een langs den onderrand der lijst. De tanden der 
exostischale rij zijn acht in aantal en van 1 — 8 genummerd, die der 
endostichale rij zijn eveneens acht in aantal en meta — h aangeduid. 
Dat dé tanden van beide reeksen alterneeren is duidelijk. Het door 
mij onderzochte object, waaraan Fig. 2 ontleend is, stemt in ont- 
wikkelingsgraad van het gebit ongeveer overeen met het Stadium IV 
door Wilson en Hill in hun monographie over de gebitsont wikkeling 
van Perameles beschreven. Van de acht exostiehale tanden komen 
slechts drie tot verdere ontwikkeling, n.1. de derde, de zesde en 
zevende in de rij, de overige worden geresorbeerd. 
De exostiehale tanden worden, als bij de reptilien, uit de zijvlakte 
van de tandlijst aangelegd. Dit is bij de monodelphe zoogdieren ook 
wel het geval, doch de Marsupialiers vertoonen in dit opzicht toch 
veel meer overeenkomst met de Reptilien dan met de genoemde 
zoogdieren. Hoezeer in jonge ontwikkelingsstadiën de aanleg] van het 
gebit van Marsupialiers en Reptilien nog overeenstemt, ^kan blijken 
uit een vergelijking van Figuur 3 en 4. In Figuur 3 is de tandlijst 
Fig. 3. 
Fig. é. 
