70 
logiseering der incisivi van Marsupialiers en monodelphe zoogdieren 
is hiervoor uiteengezet. 
Een zeer merkwaardige beschouwing voor de wijze waarop bij de 
monodelphia de vier melkmolaren en hun vervangtanden, de vier 
premolaren, ontstaan zijn, vindt men in Woodward’s : „Development 
of the Teeth of the Macropodidae”. (Proc. Zool. Soc. 1893). De schrijver 
wijst er op dat bij Amphilestes „there are 12 or 13 cheek-teeth present, 
and no evidence of the presence of two sets of teeth. May not the 
five posterior ones”, gaat de schrijver voort, „represent the five molars 
(Bettongia) while the tirst 8 might be supposed to give rise to the 
8 prernolars, (4 rnilk and 4 permanent) and by the retardation of 
èach alternate one the condition in the Placentalia might be brought 
about, the 2' ld , 4 th , 6 th and 8 th being retarded and displaced to 
form a second or replacing set, while the l st , 3 d , 5 th and 7 th develop 
early and are replaced by the tonner” (1. c. blz. 470). Hier wordt 
dus de tandwisseling teruggevoerd tot een mogelijk in twee rijen 
schuiven van een grooter aantal tanden bij de primitiefste zoogdieren. 
Had Woodward geweten, dat de tweerijigheid een principieel ken- 
merk is van het gebit der Reptilien en zeker ook van de stamvormen 
der buideldieren, dan had hij het verband tusschen het gebit van 
Amphilestes en der buideldieren met vier premolaren, in omgekeerde 
richting en dan m. i. juist aangegeven. Het komt mij voor dat bij 
Amphilestes de hamastichie nog volledig tot uiting komt, dat wil 
zeggen de vier tanden der endostichale rij schuiven zich nog, als 
bij de reptilien, tusschen de vier tanden der exostichale in. Bij de 
thans levende buideldieren is deze hamastichie voor het grootste ge- 
deelte verloren gegaan, door het rudimentair worden van een aantal 
der exostichale tanden, bij de placentaliers is het geheel verloren gegaan, 
juist tengevolge van de vollediger ontwikkeling van de exostichale 
tanden, waardoor de endostichale in hun ontwikkeling werden tegen- 
gehouden, en de grondslag gelegd werd van een tandwisselingsproces, 
waarbij de exostichale tanden werden vervangen door de endostichale. 
Een proces dus, dat in zijn wezen geheel afwijkt van dat bij de 
Reptilien. Doch voor een juist inzicht in deze verhoudingen was de 
kennis van het structuurbeginsel der distichie van het gebit der 
Reptilien een vereischte. En in deze mededeeling is in beginsel aan- 
getoond dat, waar deze distichie bij de Reptilien tot een hamastiehisch 
gebouwd gebit voert, bij de monodelphe zoogdieren tot een choris- 
stichisch, de buideldieren een overgangstoestand tusschen beide 
Didelphys de snijtanden der onderkaak niet in een enkele rij staan, de tweede 
staat meer naar binnen tusschen den eersten en derden in. (On the evolution of the 
Australian Marsupialia. Transact. Linn. Soc. Londen, Vol. IX. p. 187), 
