74 
Stöhr voegde hieraan de gedachte toe,, dat het aantal segmenten, 
voor den opbouw des schedels gebruikt, niet constant is en in de 
reeks der vertebraten steeds toeneemt. De craniovertebraalgrens ver- 
schuift dus hoe langer hoe meer in caudale richting. Andere onder- 
zoekers konden de juistheid van deze opvatting bevestigen. Met name 
aan Sagemehl gelukte het aan te toonen, dat het cranium van hooger 
ontwikkelde visschen en van Amnioten in caudale richting met 3 
wervels is vergroot. Dit cranium zou dus zijn het Selachiercranium, 
vermeerderd met 3 wervels. Aangaande het ontstaan van het Selachier- 
cranium is Sagemehl van dezelfde meening als Gegenbaur. Het zou 
n.1. zijn ontstaan uit metameren. Van veel belang is het echter hierbij 
op te merken, dat volgens Sagemehl deze metameren nog niet het 
karakter van wervels hadden en dat derhalve het versmeltingsproces 
van deze metameren tot het Selachiercranium niet gelijkwaardig is 
aan de toevoeging van de' 3 wervels aan het Selachiercranium, die 
wij bij de hoogere visschen en bij de Amnioten waarnemen. 
Het Selachiercranium noemt Sagemehl protometameer ; den door 
toevoeging van wervels vergrooten schedel auximetameer. 
Door van Wijhe werd aangetoond, dat bij Selachiers aan het 
dorsale kopmesoderm 9 segmenten (oerwervels, somiten) te onder- 
scheiden zijn, die volkomen overeenstemmen en gelijkwaardig zijn- 
met die van het rompgebied. Hierdoor werd de opvatting van 
Gegenbaur, dat de kop niet anders zou zijn dan een omgevormd 
rompgedeelte, zeer zeker gesteund. Toch' waren deze vondsten van 
van Wijhe niet van zoo groote beteekenis voor het skelet, aangezien 
wel door hem kon worden aangetoond, dat uit de oerwervels sklero- 
tornen ontstonden, doch uit zijn onderzoekingen tevens bleek, dat 
deze segmentatie van den allereersten skeletaanleg terstond weder 
werd onderdrukt. 
Van groot belang voor het vraagstuk van de schedelmetamerie 
zijn de onderzoekingen van Froriep. 
Ook Froriep onderscheidt aan den schedel 2 deelen, één destijds 
gesegmenteerd gedeelte en één ongesegmenteerd deel. Hierin stemt 
hij dus overeen met Gegembaur. Niet echter aangaande de ligging 
van de grens tusschen beide gebieden. Volgens Gegenbaur zou 
deze grens ver naar voren gelegen zijn en het ongesegmenteerde 
deel alleen betreffen het secundair in de omgeving van reukgroeve 
en gezichtsorgaan ontstane schedeldeel. Froriep echter neemt als 
grens tusschen beide gebieden aan de uittreding van den N. vagus. 
Het vroeger gesegmenteerde deel van den schedel is dus volgens 
Froriep slechts zeer klein en betreft alleen de occi pi taaist reek. 
Froriep toonde nu aan, dat bij het rund en bij de kip dit occipitale 
