76 
kwamen met de blijvende latere wervels. Remak toonde aan, 
dat uit de oerwervels de intervertebrale musculatuur ontstond en 
tevens het blasteem, de grondmassa, waaruit de blijvende wervels 
ontstaan. Volgens hem ontstaat de blijvende wervel aldus: De uit 
de oerwervels ontstane primitieve wervellichamen (sclerotomen noemt 
men ze thans) vergroeien met elkander, en tegelijkertijd ontstaan er 
nieuwe grenzen voor de secundaire (blijvende) wervellichamen 
midden tusschen de oorspronkelijke grenzen. Een secundair (blijvend) 
wervellichaam bestaat dus uit de met elkaar vergroeide caudale en 
craniale helften van twee aan elkaar grenzende primitieve wervel- 
lichamen. Volgens Remak was er in de ontwikkeling van de wervel- 
kolom een oogenblik, waarop het blasteem, waaruit de wervels zullen 
ontstaan geheel ongesegmenteerd is. Geruimen tijd is Remak’s leer 
van de „hergeleding der wervelkolom” van vele zijden niet erkend. 
Onderzoekingen uit later tijd echter hebben hem recht doen weder- 
varen. Voornamelijk de onderzoekingen van v. Ebner hebben hier 
den doorslag gegeven en wel de ontdekking van de zoogenaamde 
intervertebraalspleet. 
Op frontale doorsnede door een embryo (c. f. fig. 1) ziet men 
Fig. 1. 
Frontaalcoupe door een embryo van Tropidonotus natrix (naar v Ebner). 
ch = chorda dorsalis ; I.s. = intervertebraalspleet ; 
a.i.s. = arteria interprotovertebralis ; m.c. = myocoel. 
ter weerszijden van de chorda de lichamen der oerwervels. Op een 
zeker stadium der ontwikkeling ziet men daarin de differentieering 
optreden, die aanleiding geeft tot het ontstaan der producten, welke 
daaruit worden afgeleid. 
